Puszczaństwo

Aktualizacja wpisu łuk ogniowy w mokry dzień.

2012-01-02T12:35:00.000+01:00

Dodałem co nieco , do tego wpisu http://puszczanstwo.blogspot.com/2011/12/uk-ogniowy-w-mokry-dzien.html

Łuk wiązkowy

2011-12-24T21:46:00.003+01:00

Wykonanie klasycznego łuku wymaga sporej wiedzy, odpowiedniego materiału oraz umiejętności pracy w drewnie. Łuk który chcę tu zaprezentować, nie wymaga wyszukanych umiejętności.
Pracę zaczynamy od zbioru odpowiedniego materiału czyli kilku gałązek w miarę prostych, najlepiej z najmniejszą ilością sęków. Według mnie, rośliną numer jeden jest bambus, jednak nie rośnie on w naszym klimacie. Trzeba radzić sobie z dostępnym u nas materiałem. Jesion czy Robinia też będą świetne, dość dobra będzie Leszczyna z której najłatwiej pozyskać odpowiedni materiał.
Wykonanie jest banalnie proste, związujemy ze sobą patyki, raz grubszym końcem z prawej strony raz z lewej. Każda z dodawanych gałązek powinna być krótsza od poprzedniej. Można też, jeśli mamy cienkie gałązki skracać np co drugą. Trzeba to dość mocno razem związać, i na koniec przewiązać w miejscu gdzie będziemy trzymać rękę. Taki łuk nie koniecznie będzie symetryczny, więc po założeniu cięciwy sprawdzamy w którym miejscu trzymając rękę, oba ramiona wyginają się symetrycznie i tam własnie będziemy go trzymać przy strzelaniu. Na improwizowaną cięciwę według mnie najlepiej zastosować gęsto plecioną, niezbyt grubą nylonową linkę.

Łuk powyżej wykonałem z czterech świeżych nie sezonowanych leszczynowych prętów, długość jego to coś koło 170cm. Praca we dwóch zajęła dosłownie chwilę. Improwizowane strzały wykonane na poczekaniu, leciały na około 30 metrów. Siła naciągu była spora jednak brakło mu trochę sprężystości. Był trochę ciężkawy. Uważam , że wprawiony łucznik spokojnie upolowałby z takiego łuku mniejsze zwierzęta np. królika , bażanta, przy bardzo bliskim podejściu może i niedużą sarnę. Łuk kiedy drewno wyschło zyskał na sprężystości , jednak stracił na sile naciągu. Takie łuki są wykorzystywane , lub były do niedawna w Azji , czego dowodem jest pierwsze zdjęcie.

Zagotować wodę w brzozowej korze.

2011-12-19T00:00:00.001+01:00

Najwięcej problemu może przysporzyć zdobycie odpowiedniej kory. Trzeba ściągnąć całkiem spory płat aby zrobić przyzwoitej pojemności naczynie. W naszej ukochanej Polsce występują różne gatunki brzozy , jednak nie ten z którego można z łatwością sciagać arkusze wielkości rozłożonej mapy. O ściąganiu kory wspomniałem tu: http://puszczanstwo.blogspot.com/2010/08/pojemniki-z-kory.html
Korę brzozową można też ściągać wtedy kiedy drzewo jest martwe. Polana wrzątkiem trochę lżej schodzi. Poniżej rycina z książki " Bushcraft " Morsa Kochańskiego

Zauważyłem , że niektóre drzewa mają bardzo cienką korę, którą źle się ściąga, lub jest to wręcz niemożliwe. Z innych schodzi bez problemowo i kora jest gruba. Nie wiem czym jest to spowodowane , może gatunkiem brzozy. Chociaż z drugiej strony ostatnio będąc w lesie , gdzie wichura powaliła mnóstwo brzóz, ściągałem z dwóch drzew, które przed powaleniem rosły kilka metrów od siebie.Były w tym samym wieku oraz na oko wyglądały na ten sam gatunek ( ale ręki uciąć sobie za to nie dam). Z jednej z nich kora schodziła pięknie, z drugiej nie mogłem ściągnąć.
Mamy już korę teraz czas na wykonanie pojemnika.
Składamy ją po przekątnej i podgrzewamy, kiedy jest ciepła (a wręcz gorąca) robi się bardziej miękka, tym samym mniej podatna na pękanie. Składamy dlatego iż po podgrzaniu ma tendencje do zwijania się , kiedy złożymy tak jak na zdjęciu poniżej , ten problem nie występuje. Wykonywałem naczynia nie podgrzewając kory , ale zdarzyło się , że raz mi kora pękła.

Zaginamy róg do tyłu tak jak pokazuje zdjęcia poniżej

Po zagięciu przymocowujemy kawałkiem rozszczepionego kołeczka, trzyma on na takiej samej zasadzie, jak klamerka którą mocujemy pranie do sznurka. Najlepiej aby kołeczek miał odrosty w postaci gałązek, wtedy nie musimy być długi, ponieważ sęczki zapobiegną nadmiernemu rozszczepieniu oraz będą powodowały mocne trzymanie. Można go po nałożeniu dodatkowo związać.

Nasz pojemnik gotowy, więc czas na gotowanie. Wypróbowałem dwa sposoby. Pierwszy to położenie bezpośrednio na żar

Jednak ta metoda mnie nie zachwyciła. kora jak widać powyżej stała się miękka i zaczęła schodzić się do środka. Tym samym woda wyciekała. Do tego ta część kory która była powyżej lustra wody opalała się i woda trochę wyciekała,moim zdaniem to strata czasu, ponieważ trzeba mieć sporo praktyki aby wykorzystywać ten sposób efektywnie, nie wspominając o pilnowaniu i podsypywaniu żaru pod spód
Drugą możliwością jest podwieszenie nad ogniem

Ten sposób dał mi zadowalające efekty, jak widać na zdjęciu jest rozpórka na wcisk, aby kora nie schodziła się do środka. Miałem kołeczki które naprawdę mocno trzymały, właśnie dzięki sękom( dzięki Staszku) i mogłem do nich bezpośrednio przymocować pętle, co znacznie uprościło podwieszanie. Inaczej musiałbym robić dziurki w korze i przez nie przewlec korzeń sosnowy, który służył mi za "pałąk". Osobiście wolę naczynia z wysokimi ściankami. Dobrze przy podwieszaniu zastosować wieszak który ma regulowaną wysokość, znacznie ułatwi to sprawę ,lub trzymać na kijku jak kiełbaskę , dlatego , że część ścianki która znajduje się powyżej lustra wody przypala się jeśli płomienie jej dosięgają. Woda po zagotowaniu ma drewniany smak;)
Bawiąc się w takie rzeczy, inaczej spojrzymy na metalowe garnki. Teraz nie dziwi mnie, dlaczego ludzie dawniej otaczali takim szacunkiem i troską swoje miedziane kociołki, nie zdajemy sobie sprawy jak wielką dobrocią są metalowe naczynia.

Łuk ogniowy w mokry dzień.

2011-12-04T22:09:00.006+01:00

Kiedyś rozmawiałem z pewnym człowiekiem, który twierdził , że jest specjalistą w świdrowaniu. Wymieniał mnóstwo gatunków drzew, różne sposoby i patenty. Jak się okazało, próby przeprowadzał w suchym lecie lub w domowych pieleszach, materiał miał wcześniej przygotowany. Jednak kiedy było mokro nie radził sobie wcale. Tak się zacząłem zastanawiać kiedy można twierdzić, że pojęło się w pełni tą sztukę. Znając milion sposobów czy jeden ale wytrenowany tak aby działał zawsze. Każdy powinien odpowiedzieć sobie na to w duchu. Dzisiaj chciałbym zaprezentować jak udało mi się uzyskać ogień metodą łuku ogniowego w mokry dzień, po sporych opadach. Dla podniesienia sobie stopnia trudności postanowiłem, że oprócz sznurka, posłużę się tylko scyzorykiem Victorinox, dokładnie modelem Hunter.
Zacząłem od przygotowania rozpałki w której miałem rozdmuchać żar. Sprawdzałem szczyty traw, które szybko wysychają na wietrze , były mokre, podkorze uschniętych drzew również. Szperałem w szczelinach i dziuplach aby znaleźć coś suchego, jednak nie miałem szczęścia. Została mi niezawodna rozpałka. Wymaga trochę czasu aby ją przygotować, ale efekt jest wart tego, mianowicie są to cieniutkie jak papier wiórki drzewne. Strugałem uschniętą gałąź aż dostałem się do jej suchego wnętrza. Taka gałąź czy też małe drzewko nie może leżeć na ziemi , musi stać albo zwisać. Najlepiej jak nie ma kory, ponieważ pod nią utrzymuje się wilgoć jeszcze długo po opadach. Kiedy przygotowałem dość wiórków (po ściśnięciu była ich cała garść), zacząłem je rozcierać pomiędzy rękami, by je rozdrobnić , tak aby odstawały włókna grubości nitek. Na zdjęciu widać roztarte wiórki po lewej i świeżo po struganiu po prawej. Leżą ona na worku aby nie łapały wilgoci.

Teraz dopiero nadszedł czas na przygotowanie zestawu do łuku ogniowego. Zrobiłem tak samo jak z wiórkami. Znalazłem stojące uschnięte drzewko i wziąłem kawałem gdzie nie było kory. Mniej więcej w połowie drzewa jest jego najsuchsze miejsce, dlatego , że od ziemi wilgoć wędruje w górę , a od góry najbardziej jest wystawione na deszcz. Najlepiej szukać suchych odrostów które idą prostopadle ku górze przy samym pniu żywego drzewa( korona w jakimś tam stopniu chroni przed deszczem) Wybierać miękkie gatunki takie jak : lipa, wierzba, topola, świerk. Bez strugania się nie obyło, trzeba było dostać się do suchego środka.

Pomimo tak starannego przygotowania , za pierwszym razem mi nie wyszło w drewnie była jakaś wilgoć, podchodziłem kilka razy, z każdym razem drewno było bardziej suche, aż w końcu osiągnąłem sukces, musiałem mocniej docisnąć świder i szybciej kręcić, niż wtedy kiedy mam całkowicie suchy materiał.

Moim zdaniem, nie jest to wcale taka łatwa sprawa jak się niektórym wydaje. Trzeba ćwiczyć i ćwiczyć, w coraz gorszych warunkach, aby można było powiedzieć , że umie się tą technikę naprawdę. Nie ma też oczywiście co rzucać się na głęboką wodę. Poziom trudności należy sobie stopniowo zwiększać. Pomimo lat praktyki może czasem nie wyjść, szczęście też gra tu jakąś role , może minąć sporo godzin , zanim znajdziemy odpowiedni materiał.

Na ostatnim wypadzie wypróbowałem coś nowego. Mianowicie wziąłem wilgotnego świerka i zrobiłem z niego zestaw do niecenia ognia. Na celu miałem wypróbowanie nowej techniki . Polega ona na tym, iż wiercimy pierwszy otwór robimy nacięcie v , teraz nie próbujemy uzyskać żaru od razu, świdrujemy do czasu aż pojawi się pierwszy dymek , przerywamy unosimy świder z nad gniazda i czekamy chwilę, aż trochę przestygnie . Powtarzamy tą czynność z 5-10 minut , może i więcej nawet, zależy od tego jak wilgotny mamy materiał. Powoduje to osuszanie naszego zestawu. Po tym możemy wsiąść się za produkcję żaru. Jak się okazało ta technika dała świetne rezultaty, bez problemu uzyskałem żar. Na początku świerk był na tyle wilgotny ,że nie mogłem uzyskać nawet brązowego proszku , po jakimś czasie uzyskałem sporą grudę żaru.

Spis treści

2011-11-30T11:22:00.000+01:00

Blog coraz zasobniejszy, więc dodałem spis treści , jakby komuś odnośniki nie działały proszę pisać.

Szałas dwuspadowy z opadająca kalenicą.

2011-11-27T17:53:00.004+01:00

Pierwszą czynnością przy budowie szałasu jest wybór odpowiedniego miejsca, jest to nie mniej ważne niż sama konstrukcja. Rzeczy na które powinniśmy zwracać uwagę w pierwszej kolejności to dostęp do materiału z którego powinien być wykonany nasz szałas, najlepiej aby był kilka kroków od nas, wtedy zaoszczędzimy sporo czasu, gdyż nie będzie on wykorzystywany na transport. Drugą sprawą jest wybór odpowiedniego miejsca jak pod zwykłe obozowisko. Opisałem to tu:
http://puszczanstwo.blogspot.com/2008/06/wybur-miejsca-na-obozowisko.html
Gdy już wynajdziemy odpowiednie miejsce trzeba zastanowić się co jest priorytetem naszego szałasu. Jeśli ochrona głównie przed deszczem, wtedy kont pochylenia ścian-dachu powinien być spory 45-60 stopni. Im większy kąt tym gorsze poszycie wytrzyma dłużej nie przeciekając. Grawitacji się nie oszuka. Drugą sprawą jest grubość poszycia, jeśli wykorzystujemy materiał który możemy zebrać nie szkodząc przyrodzie czyli suche liście, trawę,paprotki, trzciny itp.Wtedy aby uzyskać przyzwoitą wodoodporność pokrycie powinno mieć przynajmniej 30m centymetrów grubości. Jeśli natomiast schronienie ma służyć głównie do odizolowania nas od zimna i co najwyżej lekkiego deszczu, wtedy kąty nie są aż tak ważne. Szałas powinien być jak najmniejszy, prawie jak trumna. Po położeniu się na posłaniu, naszą głowę od góry szałasu powinna dzielić długość naszej dłoni. Grubość poszycia jest tu też ważna im grubsze tym lepsza izolacja, 30cm będzie ok.
Zacznijmy od konstrukcji składa się ona z jednej grubej gałęzi którą możemy nazwać kalenicą oraz bocznymi patykami które nazwiemy krokwiami bocznymi. Wygląd głównej konstrukcji oraz sposoby "osadzenia" kalenicy na grafice poniżej , którą nieudolnie naszkicowałem;)

Według mnie najlepiej wykorzystać do tego drzewo, zamiast budować a-ramę, stracimy mniej energii, poza tym jeśli zbudujemy pod drzewem o zwartej koronie np świerkiem , będziemy mieli pierwszą warstę izolująca nas od czynników zewnętrznych. W gęstwinie jest zawsze odrobinę cieplej niż w starodrzewie czy otwartym terenie. trzeba też zwrócić uwagę na kierunek wiatru , by nie wiał w kierunku wejścia.Teraz budujemy "łóżko" izolacja od ziemi jest bardzo ważna. Po ściśnięciu powinno mieć około 10cm grubości. budujemy je z tego co jest pod ręka. Zaczynamy od sprężystych gałązek, dalej cienki chrust, suche liście, trawę bądź paprotki
Czas na boczne krokwie, zasada zachowania energii powinna być dla nas priorytetem. Więc zbieramy uschnięte gałęzie leżące na ziemi, które bez trudu złamiemy na kolanie , nie dewastujemy w ten sposób przyrody i do tego stracimy o wiele mniej kalorii, niż byśmy mieli ścinać i porcjować żywe.

Na zdjęciu powyżej widać, że krokwie nie wystają dużo ponad kalenice, jeśli było by inaczej i wystawały by za bardzo , w szczególności przez końcowe poszycie, przy dużym desczu woda ściekała by po nich do wnętrza schronienia. Krokwie najpierw wciskamy w ziemię i dopiero opieramy o kalenicę. Nie trzeba ich przywiązywać. Teraz czas na pierwsza część poszycia, ma ono za celu uchronić liście przed wpadaniem do środka szałasu. Ja wykonałem je ze świerkowych gałązek, rosło w tym miejscu sporo świerków, z każdego wziąłem nie więcej niz dwie, wybierałem drzewa o wysokości co najmniej kilku metrów by nie niszczyć młodych drzewek.Zrobiłem to tak , aby nie było widać dewastacji przyrody. Czyli nie łamałem gałązek tylko przycinałem piłą przy samym pniu.Na pierwszą cześć poszycia możemy wykorzystać wszystko co zatrzyma drugą część przed wpadnięciem do środka. Można też bardzo ściśle ułożyć krokwie.

Drugą część poszycia układamy z tego co mamy pod ręka i nie spowoduje dewastacji przyrody, czyli jak wyżej napisałem mogą to być: suche liście, paprotki, trawa, trzcina itp. W moim wypadku były to uschnięte liście. Zaczynamy od dołu tak jak układa się dachówki , aby górne warstwy zachodziły na dolne. Najgrubsza warstwa powinna przypadać na szczyt naszego schronienia, na reszcie szałasu powinna być w miarę równa grubość poszycia. Na koniec układamy gałęzie chrust itp. aby wiatr nie rozwiewał liści. Trzeba zdać sobie sprawę , że wykonanie szałasu może pochłonąć kilka godzin

Awaryjny drewniany kubek

2011-11-10T11:41:00.001+01:00

Do wykonania użyłem kawałka grubszej suchej gałęzi. Przyciąłem na wymiar i rozłupałem ją na cztery. Z każdej części usunąłem środek, zostawiając kawałek u dołu, który po połączeniu wszystkiego utworzył dno. Jeśli umiemy w miarę strugać wykonamy to zwykłym nożem, ułatwieniem jest użycie noża łyżkowego. Jednak jeśli posiadamy takie narzędzie nie potrzeba rozczepiać gałezi , wystarczy wybrać środek.

Złożyłem ćwiartki i mocno przewiązałem sznurkiem od dołu i góry. Naczynie było w zasadzie gotowe.

Pomimo bardzo ciasnego związania lekko przeciekało od dołu, woda nie leciała ciurkiem ale krople kapały, ustało gdy drewno namokło i się rozprężyło. Po wyschnięciu drewno się skurczyło, sznurek się lekko poluźnił ( rozciągnęło go pęczniejące drewno). Z każdym wyschnięciem ćwiartki coraz gorzej się wpasowywały. W końcu uszczelniłem dno roztopioną żywicą zmieszaną z węglem drzewnym w stosunku 2:1. Nakładałem żywice na kubek , jeszcze raz podgrzewałem i dokładanie wcierałem w szpary. Po pewnym czasie zaczęło też ciec z boków Trzeba by uszczelnić boki i co jakiś czas naciągać sznurek.

Moim zdaniem jest to fajny kubek jeśli spojrzymy na niego przez pryzmat sytuacji awaryjnej, gdzie nie będziemy mieli specjalistycznych narzędzi i będziemy potrzebować naczynia które się szybko i prosto wykonuje. Wtedy wystarczy nam takie naczynko, bez zabawy w uszczelnianie żywicą, po użyciu można go sobie zostawić na kredki ;)Trzeba też pamiętać , że drewno pije razem z nami. Najlepiej wykonuje się takie rzeczy z miękkiego i suchego drewna np.lipy , topoli, wierzby. Ponieważ łatwiej się w nim pracuje niż w twardym drewnie.

Sznurek z witki

2011-11-07T10:16:00.002+01:00

Czasem trzeba coś przewiązać a nie ma czym. Można wykorzystać łyko lipowe , wierzbowe czy wiązowe, użyć niektórych korzeni lub wikliny. Jednak nie wszędzie te materiały występują.Natomiast cienkie długie witki znajdziemy praktycznie w każdym typie polskiego ekosystemu. Przy rzecze czy w gęstym lesie albo między polnych zadrzewieniach.
Bierzemy długą w miarę cienką witkę. Najlepiej to wychodzi wiosną i latem kiedy w drzewach krążą soki, ale i zimą wykonamy taki "sznurek".W miarę możliwości pozyskujemy materiał z jak najbardziej elastycznych drzew czy krzewów bez odrostów. Rozbijamy, aby włókna się podzieliły.

Nasza witka stanie się płaska, ale o wiele bardziej elastyczna niż na początku. Można ją podzielić na cieńsze odcinki odrywając zbędne włókna. Oczywiście im cieńsza tym bardziej elastyczna.

Dętkowe opaski ( ang. ranger bands)

2011-11-05T21:39:00.000+01:00

Czyli takie gumki recepturki na sterydach.Wystarczy pociąć dętkę na odpowiadające nam odcinki i gotowe. Wykorzystanie takich opasek ogranicza jedynie wyobraźnia. Możemy przy ich pomocy np. przymocować krzesiwo do pochwy, naciągnięty kawałek dętki na śliską rękojeść noża, powoduje , że nóż trzyma się jak przyklejony.Opaski są też świetną awaryjną rozpałką.

W książeczce "Best of The Ranger Digest" znalazłem takie zastosowanie

Autor poleca na pokonywanie krótkich dystansów na lodzie albo śliskim śniegu.

Aktualizacja Maya Stick za darmo.

2011-11-02T18:38:00.001+01:00

Dodałem opis dwóch możliwości pozyskania żywicznych szczapek.
http://puszczanstwo.blogspot.com/2009/09/maya-stick-za-darmo.html

Szwedzka pochodnia

2011-10-31T19:11:00.004+01:00

Z angielskiego znana pod nazwą swedisch torch albo swedisch candle. Jest to pieniek ( drewno musi być suche)około 40 cm wysokości, nacięty lub rozłupany na cztery albo sześć części.Składany do kupy ( jeżeli nacinamy nie trzeba składać oczywiście , ponieważ nie nacinamy do końca). Tak aby zostały szpary pomiędzy jego częściami około cztery milimetry szerokości.

Wkopujemy to w ziemię, by się nie rozleciało albo przewiązujemy u dołu, najlepiej drutem (nie przepali się). Ustawić należy w miejscu jak najbardziej osłoniętym od wiatru, przy mocno wiecznej pogodzie będzie płonąć dość intensywnie i przez to szybciej się wypali. Rozpalamy używając drobniutkiego żaru, kory brzozowej, cieniutkiego chrustu , smolnych drzazg albo innej rozpałki , którą ładujemy w szpary , ale tak aby był przepływ powietrza.Polano powinno zacząć się palić , albo żarzyć ( czasem trzeba się nadmuchać na początku) Na tym pieńku stawiamy bezpośrednio garnek. pali się to dość długo, oczywiście w zależności od średnicy polana , ale można ugotować na tym szybki obiad.

Podobno ten patent wymyślili skandynawscy drwale, wykonywali to dość szybko przy użyciu piły motorowej. Ja jednak myślę , że to ma starsze korzenie.W Polsce gdzieniegdzie stosują to dalej myśliwi, kiedy urządzają ogniska. Tylko oni biorą bale około dwóch metrów wysokości i ustawiają wokół ogniska, aby grzały im plecy i jednocześnie robiły za oświetlenie.
Fajna sprawa , ale potrzeba przynajmniej toporka , piła też była by wskazana. Obmyśliłem sobie więc inny sposób na taki ogień ( pewnie nie ja pierwszy na to wpadłem). Do wykonania "mojej" wersji wystarczy nóż
(jakaś zwykła morka) albo scyzoryk z piłką. Bierzemy kilka kołków, zaostrzamy na końcach, robimy nacięcia na stronie która będzie szła do środka i po bokach, by szybciej się zapaliły. Zdarcie kory nie jest koniecznością, ja zestrugałem bo była wilgotna.

Wbijamy obok siebie, muszą zostać szpary 2-5 milimetrów ( w sumie kołki nie są idealnie równiutkie, więc powinny się same utworzyć).

Ładujemy w wolne miejsca rozpałkę, nie za ciasno aby ogień mógł się palić i był przepływ powietrza.W moim wypadku były to drobne smolne drzazgi.

Rozpalamy , ja to zrobiłem od góry , jednak lepiej od dołu ( bo tak ogień wędruje). Ale w sumie mi też świetnie się paliło.

Na zdjęciu jest zwykły blaszany kubek o pojemności pół litra , woda zagotowała się po 12 minutach. Pochodnia paliła się przez jakieś 40 minut, po pół godzinie temperatura była już dość mała. Czas realnego gotowania na tym to jakieś 18 minut( po zagotowaniu wody). drewno które wykorzystałem to świerk.Podobno najlepsze jest właśnie iglaste, jednak innych gatunków jeszcze nie testowałem , więc może to być różnie.

Kleszczki do szycia sieci

2011-09-26T11:04:00.001+02:00

Najpierw zdefiniuje pojęcia:
-Początek igły to ta "zaostrzona strona"
- Koniec igły to strona z "widełkami"
Strugamy z drewna listewkę o wymiarach 15-25cm długości, 2-4cm szerokości i 2-4mm grubości. Oczywiście wszystko zależy od tego jakie oczka maja być w sieci , ale takie wymiary jakie podałem wyżej są w miarę uniwersalne. Aby nie utrudniać sobie życia wybieramy miękkie drewno np . lipę , topolę, wierzbę, świerk.
Rozrysowujemy kształt jak na zdjęciu poniżej

Teraz wiercimy trzy otwory, można to zrobić czubkiem noża.

Czeka nas żmudna praca wyrzeźbienia początku igły która daje jednak sporo satysfakcji patrząc na efekt końcowy. Od dziurek prowadzimy nacięcia . Najpierw nacinamy z jednej strony później z drugiej i wydłubujemy aż powstanie odpowiednia szpara. Świetnie nadaje się do tego małe, cienkie ostrze scyzoryka. Można też wyciąć to malutką piłką , rozwiercając odpowiednio duży otwór na początku kleszczki.

Teraz czas zabrać się za koniec , trzeba na nim wyciąć widełki, wycinamy z dwóch stron igły dość głębokie nacięcia w poprzek igły. Teraz dwa nacięcia wzdłużne za pomocą piłki, albo delikatnie rozszczepiamy. Nacięcie poprzeczne spowoduje to , że rozszczepienie nie pójdzie dalej niż potrzeba. Wyłamujemy nie potrzeby fragment i poprawiamy estetykę naszej kleszczki.

Jest też znacznie prostszy sposób na wykonanie całkiem funkcjonalniej igły.

Trzeba wyrzeźbić deszczułkę ze świeżego drewna ( czyli ucinamy jeszcze żywą gałązkę), wyciąć z dwóch stron widełki. Ścisnąć do środka aby utworzyły się "trójkąty". Związać końce, po kilku dniach kiedy drewno podeschnie zachowa się kształt.

Na zdjęciu powyżej widać oprócz kleszczek deszczułki na których zaplata się oczka . Wymiary tych deszczułek wybieramy takie jakiej wielkości ma być oczko.

Prymitywna "wiertarka"

2011-09-12T19:54:00.001+02:00

Ostatnio oglądając program o Buszmenach zobaczyłem najprostszą wiertarkę na świecie ( http://www.youtube.com/watch?v=v3MB9nVe-o0&NR=1 od 0,20sek) Postanowiłem taką wykonać.
Najpierw z gwoździa robimy wiertło, kilka puknięć młotkiem w końcówkę aby ją rozpłaszczyć oraz w łepek.

Można oczywiście wykonać takie wiertło z krzemienia, ale to już wyższa szkoła jazdy. Teraz bierzemy suchy prosty patyk co najmniej długości przedramienia i rozszczepiamy na końcu , jeśli przewiążemy kawałek przed końcem , to pękniecie nie pójdzie za daleko. Wkładamy nasze wiertło i mocno obwiązujemy. Można jeszcze oblać to klejem z żywicy sosnowej co dodatkowo wzmocni konstrukcie. Druga opcja jest taka że ucinamy łepek gwoździa ostrzymy na płasko, wbijamy w kijek i robimy oplot ze sznurka.

W zasadzie nasz świder jest gotowy. Jednak ja postanowiłem zastosować patent który stosowali Indianie przy rozpalaniu ognia techniką ręcznego świdra. Mianowicie zrobiłem wcięcie na końcu i dałem sznurek z dwoma pętelkami który poniżej obwiązałem. W oczka wsadzamy kciuki. Wtedy przy świdrowaniu ręce nie schodzą w dół

Mini studnia

2011-07-27T10:45:00.003+02:00

Pozostając w jednym miejscu dłuższą chwilę, gdzie woda jest zamulona , do tego pełna larw i bóg wie czego jeszcze lub na podmokłym terenie, gdzie nie ma wyraźnego źródła wody, warto wykonać mini studnie. Jest to po prostu dołek wykopany kilkadziesiąt centymetrów od H₂O. Tak aby jego dno znajdowało się poniżej lustra wody, głęboki na tyle by mogło zebrać się tam kilka litrów. Można dno i boki obłożyć kamieniami , chociaż nie jest to konieczne. Taka studzienka odfiltruje mam larwy , robaki , zamulenie. Wodę jednak trzeba będzie przegotować.Poniżej na zdjęciach które zrobił Lone Wolf widać diametralną różnicę. Pierwsza porcja H₂O może być mętna, następne powinny być już czyste.

Wodoodporny pojemnik z łusek

2011-07-25T19:53:00.000+02:00

Czasami odnoszę wrażenie , że myśliwi poza pustą gadką o miłości do przyrody , mają ją w głębokim poważaniu. Czego dowodem mogą być pozostawiane łuski od dubeltówek.
Z takich śmieci , można zrobić wodoodporne pojemniki np. na zapałki. Wykonuje się je bardzo prosto. Potrzebować będziemy dwie łuski. Jedną z nich ucinamy , tak aby pozostało około 2cm plastiku. Później delikatnie nakładamy na drugą łuskę, może to zająć chwile. Wykonałem kilka takich pojemników i tylko w jednym przypadku nie udało mi się dopasować łusek.

Próchno jako hubka

2011-07-08T20:01:00.001+02:00

Kiedyś myślałem , że do tradycyjnego krzesiwa potrzebna jest spreparowana hubka, później przeczytałem o Błyskoporku podkorowym. Wystarczyło wysuszyć i działał. Wydawało się , że już nic lepszego nie ma. Jednak człowiek uczy się całe życie a i tak całej puszczańskiej wiedzy nie zgłębi.Czasem widzę ludzi którzy myślą , że jak kilka razy uda im się odpalić ogień łukiem ogniowym , czy krzesiwem to już są znawcami , zaczynają się wypowiadać autorytatywnie. Jednak prawda jest taka, że potrzeba dużo czasu aby zgłębić pewne rzeczy, a i tak człowiek co jakiś czas się dowiaduje czegoś nowego. Tak własnie było i w moim przypadku, tylko że ja rozumiem, iż pewnych rzeczy nie da się wyćwiczyć w weekend, aby być w nich dobrym.
Próchno które złapało iskrę z krzesiwa tradycyjnego bez preparowania i suszenia było miękkie i sprężyste. Wzięte ze stojącego drzewa. Takie drzewa po zapukaniu wydają się puste, albo jakby miały w środku gąbkę. Bardzo łatwo dostać się nożem do środka takiego drzewa.
Próchno roztarłem w rękach aż uzyskałem konsystencje jak na zdjęciu poniżej.

To wystarczyło aby w miarę szybko złapało iskrę. Próchno bardzo fajnie się żarzy i łatwo nie gaśnie.

Ogień z plastikowej butelki PET

2011-06-29T17:37:00.002+02:00

Będzie nam potrzebna plastikowa butelka, ważne aby szyjka nie była w formie stożka. Czyli pasuje większość butelek po napojach czy wodach mineralnych , dobrze jeśli na szyjce nie ma żadnych wytłoczeń.
Do tego trzeba dodać hubkę, która posiada niską temperaturę zapłonu np rozdrobnione próchno , błyskoporek itd. Oczywiście podstawą w tej metodzie jest słońce którego skupione promienie powodują rozżarzenie hubki.Musimy tak manewrować butelką która służy tutaj za soczewkę aby jak najbardziej skupić promienie słoneczne. Ja eksperymentując podkładałem rękę i obracałem butelką aż czułem, że parzy. Kiedy ustawimy odpowiednio naszą soczewkę będziemy musieli przez jakiś czas utrzymać ją nie ruchomo.

nie jest konieczne aby hubka stała pod kątem, ot takie ustawienie odpowiadało koledze.

Piła kabłąkowa

2011-04-13T11:35:00.004+02:00

Prosta i szybka w wykonaniu , ale skuteczna. Wystarczy sprężysta gałązka bez sęków, a

najlepiej trzy, albo i więcej. Pierwsza średnicy paznokcia na kciuku , reszta cieńsze. Świetna jest świeża leszczyna. Potrzebny nam będzie jeszcze odpowiedni brzeszczot. Piłę najlepiej robi się w okresie kiedy w drzewach krążą soki, wtedy drewno jest bardziej sprężyste niż zimą, inaczej trzeba podgrzewać materiał nad ogniem aby zmiękł. Jeśli zdecydujemy się na grubszą gałąź, będziemy musieli ją zmiękczyć nad ogniem. Nie robimy tego punktowo, rozgrzewamy środkowy odcinek, do czasu aż będzie gorący, zaginamy zapierając na złączonych kolanach lub piszczelach, by wygięła się równomiernie. Zaczynamy od odmierzenia długości pierwszej głównej gałązki. Można to zrobić na dwa sposoby. Pierwszy to wygięcie długiej gałęzi przyłożenie brzeszczotu i odznaczenie dokąd sięga. Drugi sposób polega na ułożeniu sznurka łukowato tak jak ma wyglądać stelaż piły i od sznurka odmierzenie długość patyka. Następnie rozszczepiamy na końcu gałązkę, tak aby wszedł brzeszczot , dodajemy zabezpieczającą śrubkę. Można Zrobić delikatne wycięcie, w które wejdzie śrubka, wtedy brzeszczot, nie będzie przesuwał się do góry.

Teraz wyginamy gałązkę w łuk, robimy to ruchami sprężystymi, powoli kilkanaście razy naginamy , cały czasz pogłębiając wygięcie. Odznaczmy miejsce umiejscowienie drugiego końca brzeszczotu, musimy to zrobić tak aby brzeszczot był idealnie równolegle względem wygiętego łuku. Jeżeli tak nie będzie wtedy wygnie się w jedną stronę i będzie źle piłował , a nawet może pęknąć. Rozszczepiamy drugi koniec, ponownie wyginamy i mocujemy brzeszczot. Tuż powyżej brzeszczotu obwiązujemy sznurkiem, aby gałązka dalej nam się nie rozszczepiała. Można też zastosować opaski zaciskowe.

W zasadzie piła już jest gotowa.Zaobserwowałem, że dodanie jeszcze co najmniej dwóch patyków bardziej usztywnia brzeszczot. Cieńsze patyki wyginają się bez problemowo.

Udało mi się uzyskać tak ostry łuk, ze względu na wzmożone krążenie soków w tym okresie.

Taka piła będzie działać tylko przez jakiś czas, do kiedy gałązki trochę nie podeschną i nie ułożą się do kształtu, co spowoduje spadek naprężenia brzeszczotu, jednak wykonuje się piłę kabłąkowa bardzo szybko , więc co jakiś czas można wykonać nowy łuk do niej.
Bardzo ważne przy piłowaniu jest to , aby nie dociskać piły. Pod swoim ciężarem będzie się wgryzać. Dociskając tylko się namęczymy , a efekt wcale nie będzie lepszy.

Apteczka

2011-03-30T21:06:00.005+02:00

Zaczynałem łazić z potężną apteczką zrobioną z kosmetyczki. Przez lata włóczenia się po lasach , doszedłem do wniosku, że wystarczy mała apteczka która wejdzie do torebki na pasku lub bocznej kieszeni bojówek. Ważne, aby mieć ją zawsze przy sobie. Jeśli będzie przy plecaku a my odejdziemy od obozu, wtedy powinniśmy mieć przynajmniej podstawowe środki opatrunkowe. Jednak nie o zawartości chciałem tu napisać , ponieważ nie poczuwam się na siłach o tym wypowiadać .To co moja apteczka zawiera , jest tylko poparte moim doświadczeniem, a nie konkretną wiedzą medyczną.

Przetestowałem masę opakowań w większości były to samoróbki. Jednego czego mi brakowało w moich apteczkach czy to kupnych czy zrobionych samemu to wodoodporności. Jeden nieostrożny krok, czy zbyt śliski pień i można wylądować w wodzie. Zacząłem używać jako opakowania woreczka strunowego. Chwila i powstały w nim małe dziurki , folia do wytrzymałych materiałów nie należy, więc okleiłem całość przezroczystą taśmą naprawczą i to był strzał w dziesiątkę. Jednak co jakiś czas musiałem wymieniać woreczki, zamknięcie w końcu traciło szczelność ( z drugiej strony , nie miałem jakiś dobrych jakościowo woreczków). Od jakiegoś czasu używam zamiast tradycyjnego woreczka strunowego , takiego z suwakiem. Do kupienia w większości supermarketów, są tak samo szczelne jak ich poprzednicy, ale wygodniejsze w użytkowaniu i wydaje mi się, że dłużej pozostaną szczelne. Jeśli ktoś zdecyduje się na taka apteczkę warto przed każdym wyjściem w teren sprawdzać jej szczelność, wystarczy nadmuchać zamknąć i ścisnąć, jeśli powietrze nie uchodzi , to znaczy, że jest szczelna, oraz sprawdzać czy suwak jest zasunięty do samego końca.

Po namowach , zamieszczam wnętrze mojej apteczki. Jednocześnie przestrzegam, jeśli ktoś chciałby skopiować zawartość leków znajdujących się w niej, należy dowiedzieć się czy nie jest na nie uczulony(na). Bezwzględnie nie należy podawać innym osobom leków, jeśli nie mamy pewności, czy nie wystąpi reakcja alergiczna. Ponieważ możemy, narobić wiele złego.

Środki opatrunkowe:

-opaska dziana podtrzymująca 4mx10cm

-kompresy z gazy 9x9cm jedno opakowanie w którym znajdują się 3 sztuki

-paski do zamykania ran steri-strips

-kawałek plastra z opatrunkiem ciętego

- gaziki nasączone spirytusem

- plaster bez opatrunku hipoalergiczny , taki jakby papierowy 2,5 cm szerokości. Używam go często do obklejenia plastra opatrunkowego. Wtedy się nie odkleja.

Tabletki

- na biegunkę , obojętnie oby zawierały chlorowodorek loperamidu

- coś przeciwbólowego i przeciw zapalnego , jakieś mocne, które zawierają ibuprofen.

- amol przelany do małej do plastykowej buteleczki , działanie jego jest wszechstronne.

Ostatnio dowiedziałem się o nowym medykamencie który zamierzam przetestować, mianowicie jest to opatrunek tamujący krwawienie. Przykłada się do rany, dociska na chwilę i podobno w czasie minuty rana przestaje krwawić.

Dezynfekcja wody („domowe sposoby”)

2011-01-24T12:15:00.003+01:00

Metody wymienione poniżej zabiją szkodliwe drobnoustroje , jednak nie usuną zanieczyszczeń chemicznych.

Gotowanie:

Daje prawie stu procentową pewność , nie zmienia smaku wody. Oczywiście występują szkodliwe drobnoustroje, które potrafią wytrzymać chwilę w temperaturze 100stopni Celsjusza. Jednak występują one w tropikach lub aktywnie wulkanicznych rejonach, do tego bytują głównie w nasyconych kwasem siarkowych wodach. Więc nie zagrażają nam na pewno w Polsce czy innym rejonie naszego klimatu. Wodę wystarczy doprowadzić do wrzenia i potrzymać w takim stanie dla pewności minutę. Wilderness Medical Society na swojej stronie pisze , że aby zabić drobnoustroje i jaja bądź larwy pasożytów wystarczy przetrzymać wodę o temperaturze 70 stopni Celsjusza około 30 minut, 85 °C kilka minut, a doprowadzenie do wrzenia i czas potrzebny aby nastąpiło schłodzenie wody do tego stopnia by można ją było spożyć , wystarczy aby zabić wszystkie ożywione patogeny. Trzeba też wziąć pod uwagę fakt, iż wraz ze wzrostem wysokości następuje obniżenie temperatury wrzenia czyli z grubsza zwiększenie wysokości o 300metrów powoduje spadek temperatury w którym woda zaczyna wrzeć o 1°C.

Nadmanganian potasu:

Jest to silny utleniacz i właśnie jego właściwości utleniające odkażają wodę, nie wpływa zbytnio na smak i zapach wody. Wystarczy dodać go tyle aby roztwór stał się lekko różowy i odczekać 30 minut. Jakieś skutki uboczne podobno ma,jednak aby wystąpiły trzeba by naprawdę długo pić wodę z nadmanganianem (pewnie z rok non stop). Jeśli będzie spożywana sporadycznie na wypadach nic nam nie zagraża. Jest to moja ulubiona metoda zaraz po gotowaniu, dlatego , że jest tania i wydajna. Nadmanganian jest do dostania w aptekach, pod postacią tabletek o nazwie Kalium hypermanganicum , lub w sklepach zoologicznych w postaci płynnej o nazwie Aqa-kali. Wolę formę płynną, ze względu na możliwość dokładniejszego odmierzenia dawki oraz szybkość rozpuszczania. Nadmanganian jest stosowany też jako środek do odkażania ran i leczenia grzybicy. W pierwszym wypadku kolor roztworu musi być intensywnie różowy, w drugim całkowicie czerwony.

Wybielacz na bazie podchlorynu sodu (Ace, Clorox itp):

Najprostszy bez dodatków o zawartości związków chloru w granicach 5%. Do przejrzystej wody dodajemy dwie krople na litr i odczekujemy 30 minut.. Do mętnej podwajamy dawkę. Ten sposób odkażania wody może być przydatny, kiedy wystąpi klęska żywiołowa np. powódź i przez to woda zostanie zanieczyszczona ściekami. Wtedy będziemy potrzebować wydajnego środka, aby odkazić wodę do mycia, picia itd. Butelka wybielacza starczy na setki litrów wody. Wybielacz zmienia smak wody, czuć wyraźnie chlor.

Jodyna:

Roztwór 3%, stosujemy 5 kropli na litr przejrzystej wody. Jeśli jest mętna podwajamy dawkę. Odczekujemy pól godziny. Smak jest ohydny , mi kojarzy się ze szpitalem bądź dentystą. Można trochę zneutralizować smak takiej wody, dodając do niej pokruszoną witaminę C lub cytrynę. Ale i tak posmak „szpitala” pozostanie.

Dezynfekcja słoneczna (Sodis) :

Tutaj zadanie spełnią promienie UV które zdezynfekują wodę. Napełniamy przezroczystą butelkę albo worek do ¾ objętości. Potrząsamy przez pół minuty. Dopełniamy do końca. Po tym ustawiamy na słońcu na co najmniej 6 godzin. Kluczem jest tutaj aby butelka była oświetlana nie przerwanie. Wystarczy kilku minutowe ograniczenie dostępu światła i bakterie nie tylko nie zostaną zabite, ale dodatkowo nabiorą oporności ta tą metodę.

Srebro:

Potrzebny będzie kawałek drutu z czystego srebra (około 10 cm) oraz bateria 9v bądź dwie inne połączone szeregowo. Podłączamy drucik do obu biegunów baterii nie zamykając obwodu i zanurzamy w wodzie. Odczekujemy 15 minut, wtedy woda zrobi się mlecznobiała. Ta metoda nie zmienia smaku ani zapachu wody.

Mięta:

Ten sposób jest dość kontrowersyjny, zabija bakterie. Jednak pomimo moich poszukiwań, nie odnalazłem informacji dotyczących wpływu mięty na inne patogeny. Metoda polega na dodaniu sporej ilości mięty ( mniej więcej pół na pół z wodą) i odczekaniu co najmniej dwóch godzin. Sposób trzeba raczej traktować jako ciekawostkę lub użyć tylko wtedy gdy nie są dostępne inne środki.

Zagotować wodę przy pomocy rozgrzanych kamieni.

2011-01-09T21:15:00.001+01:00

Jeżeli zdarzy się, że nie posiadamy pojemnika w którym bezpośrednio nad ogniem możemy przegotować wodę, zrobimy to przy pomocy rozgrzanych w ognisku kamieni. Indianie gotowali tak wodę w skórze, inne kultury pierwotne pewnie też , jednak najwięcej wiedzy zachowało się odnośnie rdzennych mieszkańców ameryki. Wracając do meritum , pojemników jakich możemy użyć jest masa, zaczynając od naturalnych: miski z drewna, skóra, pojemniki z kory. Albo sztuczne: folia, słoik, plastikowa miska itd. Zaczynamy od nazbierania odpowiednich kamieni i tutaj od razu uwaga , nie zbieramy kamieni z rzeki czy innego zbiornika wodnego, ponieważ mogą one w ognisku eksplodować, a odłamki nas zranić. Wielkość kamieni zależy od rozmiarów pojemnika. kilka kamieni wielkości takiej jak na zdjęciu poniżej, wystarczy do przegotowania około litra wody. kamienie oczyszczamy z brudu i wrzucamy do ogniska.

Kiedy zmienią kolor, lekko wyblakną są gotowe do użycia.

Do zagotowania wody użyłem kawałka foli. Z folią jest ten problem, że istnieje duże prawdopodobieństwo iż wrzucone bezpośrednio kamienie ją przetopią. Dlatego należy dno wyłożyć płaskimi kamieniami , czy innym materiałem który odizoluje rozgrzane kamienie od folii ( skóry czy innych pojemników, nie trzeba niczym wykładać). Wykopałem dołek który wyłożyłem folią, na górze przycisnąłem ją kamieniami.

Reszta była bajecznie prosta, wrzucałem rozgrzane kamienie aż woda się zagotowała.

Woda ma taki kolor ponieważ została wzięta z kałuży. Jeśli mamy czystą i chcemy aby dostało się do niej jak najmniej brudu z ogniska, wtedy wystarczy przygotować sobie dwa pojemniki. W pierwszym zanurzamy kamienie, brud momentalnie odchodzi i przekładamy do drugiego , który jest właściwym pojemnikiem do gotowania.

Suchary

2010-12-24T23:35:00.001+01:00

Ten przepis sam wymyśliłem, po tym jak wykonałem suchary według przepisu z pewnej strony internetowej, który nie zakładał dodania do mąki spulchniacza ani tłuszczu i mało zębów sobie nie połamałem. Nie wiem na ile jest on zbliżony do przepisu na suchary które sprzedają w sklepach.

1kg mąki
100g masła bądź margaryny ( najlepiej o zawartości tłuszczu w granicach 80%)
2 proszki do pieczenia (30g)
1-2 łyżeczka soli
2-4 łyżeczki cukru

Mieszamy na sucho mąkę, proszek do pieczenia,sól i cukier. Dodajemy roztopioną margarynę oraz wodę. Wyrabiamy ciasto, o takiej konsystencji aby nie kleiło się do rąk ( mi najlepiej wyrabia się ciasto, w prostokątnej misce) . Jeśli dodaliśmy zbyt dużo wody, wystarczy dodać trochę mąki. Wodę należy dolewać etapami, zaczynamy od niecałej szklanki, wyrabiamy ciasto jak za sypkie dodajemy trochę wody. Kiedy już otrzymamy odpowiednią konsystencję ugniatamy jeszcze przez chwilę i rozwałkowujemy na grubość około 3mm. Najlepiej podzielić sobie na mniejsze kawałki i rozwałkowywać .Ponieważ rozwałkowanie ciasta z kilograma mąki może być nieco problematyczne. Kroimy na prostokąty takiej wielkości jak nam odpowiadają i nakłuwamy je widelcem, aby powstały dziurki jak w herbatnikach czy krakersach. Układamy na blaszce wysmarowanej tłuszczem. Wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 150 stopni na 30minut. Po połowie tego czasu przewracamy nasze suchary na drugą stronę. Po wyjęciu z piekarnika zostawiamy je na dobę w ciepłym i przewiewnym miejscu aby wyschły całkowicie. Można zamiast tego zostawić na 2-3 godziny w piekarniku rozgrzanym do 50 stopni.

Zagotować wodę w plastikowej butelce.

2010-12-01T10:50:00.002+01:00

Wodę można zagotować w plastikowej butelce. Dlatego , że do stopienia „plastiku” jest potrzebna wyższa temperatura niż do zagotowania wody. Dla tworzywa PET z którego są zrobione butelki to coś koło 250°C, a jak wiemy temperatura wrzenia wody około 100°C ( w zależności od ciśnienia). Reasumując, butelka oddaje energię cieplną wodzie i dlatego nie wzrasta temperatura „plastiku” do tego stopnia aby się roztopił.

Butelkę napełniamy, tak aby nie zostało w niej żadne wolne miejsce. Ja nalewam wodę do momentu, kiedy zacznie wylewać się z butelki i mocno zakręcam. Kiedyś zrobiłem to dość niechlujnie, pozostało trochę miejsca wolnego. Woda się zagotowała, jednak w miejscu gdzie znajdowało się powietrze powstał leki balon, przy podnoszeniu butelki wypadła mi z rąk i uderzyła tym balonem w ziemię. Efekt był taki, że w butelce zrobiła się dziura i cała gorąca woda poleciała na mnie, byłem przykucnięty, więc oblaną miałem twarz i dłonie. Dłonie zostały lekko poparzone, twarz już nie. Po oględzinach butelki okazało się, że grubość balona była dwukrotnie mniejsza, niż normalna grubość ścianki butelki. Uważać należy też, aby w okolicach nakrętki nie była zbyt wysoka temperatura. Ponieważ może się nadtopić i woda znajdzie się w ognisku. W końcowej fazie nakrętka może się rozszczelnić i będzie wylatywać para lub minimalnie wypływać woda , to nawet dobrze gdyż w tym wypadku nakrętka działa jak zawór bezpieczeństwa.

Wieczna zapałka

2010-11-12T21:19:00.000+01:00

Trochę zapomniana i niesłusznie niedoceniana jest wieczna zapałka. Używa się krzesiwa , zapałek czy zapalniczki. Wieczna zapałka jest wodoodporna i odpali bez względu na warunki atmosferyczne. Nawet jak skończy się benzyna czy do zbiorniczka dostanie się woda, zawsze pozostanie nam krzesiwo. Składa się z wkręcanej w zbiorniczek ( który wypełniamy benzyną do zapalniczek lub ekstrakcyjną) rurki zabezpieczonej oringiem (aby nie ulatniało się paliwo). Na której końcu znajduje się iskrownik z knotem. Zbiorniczek jest wypełniony włókniną jak w zapalniczkach benzynowych. Z boku znajduje się krzesiwo, które jest dość cienkie , coś jak rysik ołówka, więc na lata nie wystarczy .

Warto z czasem wymienić na krzesiwo o większej średnicy. Odrywamy zużyty pręcik, dopasowujemy wgłębienie do krzesiwa ( idzie to sprawie, ponieważ zbiorniczek jest wykonany z plastiku, posiada tylko metalową obwolutę) i przyklejamy je na klej epoksydowy. Wymiana knota też nie nastręcza dużych problemów . Wystarczy przy pomocy kombinerek, wyciągnąć na siłę blaszkę. Dorobić nowy knot ( ja wykorzystałem bawełniane sznurowadło). Trzeba tak dobrać średnicę sznureczka, aby blaszka bardzo ciasno wchodziła. Inaczej będzie się chować do środka. Dobrze jeśli blaszkę trzeba lekko wbić w rurkę. Benzyny nie należy wlewać pod korek, wystarczy jak włóknina będzie nasączona. Jeśli knot będzie ociekał benzyną, wystąpią problemy przy odpalaniu. Trzeba będzie potrzeć kilka razy. Kiedy knot jest lekko wilgotny odpala się wieczną zapałkę sprawnie. Problemy jakie najczęściej występują przy użytkowaniu, to ulatnianie się benzyny. W pierwszej kolejności sprawdzamy w jakim stanie jest oring. Jeśli jest w porządku, znaczy ,że mamy felerny egzemplarz. W końcu to chińska masówka za parę złotych , to i mogą się trafić buble. Mi bardzo szybko „rozprostowało” się kółko łączące karabinek z korpusem. Wymieniłem na cienki ale mocny sznurek. Kupując wersję bez nadruków, możemy ją wykorzystać jako lusterko sygnalizacyjne.

Ochraniasz na ostrze toporka.

2010-10-24T18:57:00.001+02:00

Wykonałem tą osłonę z drewna topoli. Wynalazłem suchy kawałek drewna i rozłupałem go starannie, w miarę równo . W grubszym kawałku zrobiłem zagłębienie na ostrze.

Złożyłem dwie połówki, związałem sznurkiem, aby sprawdzić czy ostrze pasuje.( Dobrze jeśli pasuje na wcisk i nie spada przy potrząsaniu)

W domu skleiłem klejem epoksydowym ( po ściśnięciu nadmiar kleju może wypłynąć do otworu i ostrze później nie będzie pasować. Warto Sprawdzić czy tak się nie stało i w razie potrzeby wyczyścić) Wystrugałem kształt i wywierciłem z przodu dziurkę. Włożyłem do gorącego pokostu na dwie godziny ( nie podgrzewamy pokostu bezpośrednio, robimy to w łaźni wodnej). Wyplotłem sznurek tak jak zaplata się warkocz. Wystrugałem kołeczek który posłuży za guzik, na jego środku zrobiłem rowek aby sznurek się trzymał . Przewlekłem sznurek przez dziurę , zrobiłem pętelkę i umocowałem kołeczek. Przesmarowałem lekko węzły i końcówki sznurka klejem cyjanoakrylowym , aby się nie strzępiły.

Przenoszenie ognia

2010-10-03T19:24:00.002+02:00

W źródłach wiedzy można znaleźć masę sposobów na rozpalenie ognia, natomiast informacje o jego transportowaniu są albo bardzo szczątkowe lub wcale ich nie ma. Przetestowałem różne sposoby, poniżej je przedstawię, zaczynając od według mnie najlepszego do najgorszego.
Będziemy potrzebować suchej „huby” i kawałek drutu lub giętka witkę albo korzeń. Według mnie najlepszy gatunek „huby” to Błyskoporek Podkorowy ( Czaga) na drugim miejscu jest Hubiak Pospolity. Ciężko jest znaleźć suchą hubę, trzeba będzie ją wysuszyć nad ogniem , jeśli mamy mało czasu warto pociąć na mniejsze kawałki, wtedy szybciej wyschnie. Mamy już suchą hubę , wystarczy zrobić w niej dziurę , przez którą przełożymy naszą rączkę, czy to z drutu czy z korzenia. Wsadzamy w ogień, kiedy zacznie się żarzyć, nasz przyrząd jest gotowy , kiedy przygasa wystarczy zakręcić kilka razy „młynka” ręką, pęd powietrza rozdmucha żar.
Co ciekawe sposób ten jest praktykowany dalej na Podhalu.
„Kiedyś nie było zapałek ani zapalniczek, do przenoszenia ognia służyła wysuszona huba. Tak na przykład przenoszono ogień do szałasów, a w Wielką Sobotę z kościoła do domu – opowiada Bartek Koszarek, szef Domu Ludowego w Bukowinie Tatrzańskiej. Zwyczaj ten żywy był kiedyś na całym Podhalu. Dziś już prawie o nim zapomniano. W Bukowinie Tatrzańskiej udało się ten zwyczaj utrzymać. Od kilku już lat można tu zobaczyć w Wielką Sobotę mężczyzn i chłopców idących z kościoła z dymiącymi hubami.

Przygotowania zaczynają się już latem, kiedy podczas grzybobrania czy zbierania borówek chłopcy wyszukują w lesie odpowiednie huby. Potem są one suszone na słońcu. Huba następnie jest przebijana i oplatana drutem w ten sposób, by powstał uchwyt.

W Wielką Sobotę koło kościoła podczas ceremonii święcenia ognia zapalany jest ogień, a chłopcy odpalają od niego huby i dymiące zanoszą do domów. – Zabudowania trzeba obejść trzykrotnie, okadzić każdy budynek, odmawiając przy tym odpowiednie pociorki – opowiada Bartek Koszarek. Okadza się każdą oborę, stajnię i zwierzęta, by w ten sposób chronić je przed złem i chorobami. – Potem wchodzi się do domu i okadza wszystkie kąty, ważne miejsca, domowników. Na koniec zapala się od niej pod piecem nowy ogień – opisuje zwyczaj szczegółowo szef Domu Ludowego. „
Cytat pochodzi z Tygodnika Podhalańskiego.

Drugim sposobem jest tzw”kometa” mianowicie puszka z uchwytem z drutu, w której porobione są otwory aby powietrze dostawało się do środka. Materiały którymi możemy załadować kometę to: próchno , mech , liście, trawa, igliwie , cieniutkie gałązki itp. Do tego dokładamy trochę żaru z ogniska, kiedy zaczyna przygasać kręcimy „ młynki” przez dziury wpada powietrze i podsyca żar. Kiedy jest sucho i wietrznie dobrze aby materiał był lekko wilgotny, wtedy nie będzie się tak szybko wypalał.

Cytat z książki J. Kosińskiego "Malowany ptak"

"Lękałem się samotności. Ale pamiętałem, co mi mówiła Olga: aby przetrwać bez ludzkiej pomocy, potrzebne są dwie rzeczy. Pierwszą jest wiedza o roślinach i zwierzętach, znajomość trucizn i ziół leczniczych. Druga to ogień, czyli własna „kometa”. Wiedza była trudniejsza do zdobycia - wymagała wieloletniego doświadczenia. Natomiast do zrobienia komety wystarczyła litrowa puszka po konserwach, w której wybijano po bokach gwoździem liczne otworki. Zamiast rączki mocowano do puszki metrową drucianą pętlę; dzięki niej można było wymachiwać puszką jak lassem albo jak kadzielnicą w kościele.
Taki mały, przenośny piecyk mógł służyć jako stałe źródło ciepła i jako miniaturowa kuchenka. Można go było napełnić każdym dostępnym paliwem, zawsze pozostawiając na dnie nieco żaru. Energiczne machanie puszką powodowało, że otworkami wpadało powietrze, rozniecając ogień niby kowal miechem, podczas gdy siła odśrodkowa chroniła żar przed wypadnięciem. Ciągłe dokładanie paliwa zapobiegało zgaśnięciu komety, natomiast rozważny dobór materiału opałowego, a także nadawane puszce ruchy, pozwalały osiągnąć temperatury najwłaściwsze do różnych celów. Na przykład pieczenie kartofli, rzepy i ryb wymagało powolnego ognia z torfu i wilgotnych liści, a pieczenie świeżo zabitego ptaka - trzaskającego ognia z suchych gałązek i siana. Ptasie jaja, zaraz po wybraniu z gniazd, najlepiej gotowało się na ogniu z kartoflanych łętów.
Żeby ogień nie zgasł w ciągu nocy, kometę napychało się ciasno wilgotnym mchem porastającym u dołu pnie wysokich drzew. Mech żarzył się ciemno, wydzielając dym, który odstraszał węże i owady. W razie niebezpieczeństwa wystarczyło kilka ruchów, aby strzelił płomieniem. W wilgotne, śnieżne dni kometę trzeba było często napełniać suchym, żywicznym drewnem i energicznie huśtać. W dni wietrzne lub gorące i suche kometa prawie wcale nie wymagała kołysania, a żeby opóźnić spalanie, dodawało się świeżej trawy albo skrapiało paliwo wodą.
Kometa zapewniała także niezbędną ochronę przed psami i ludźmi. Nawet najbardziej zajadłe psy stawały daleko, widząc wściekle kołyszącą się puszkę, sypiącą iskrami, od których mogła im się zająć ogniem sierść. Również najodważniejszy zbir wolał nie ryzykować oparzeń twarzy lub utraty wzroku. Człowiek uzbrojony w buzującą kometę był jak forteca - można go było atakować bezkarnie tylko długimi drągami lub ciskając kamienie.
Dlatego właśnie zgaśniecie komety było sprawą niezwykle poważną. Mogło je spowodować zaspanie, niedbalstwo lub nagła ulewa. Zapałki na tym terenie stanowiły rzadkość. Były drogie i prawie nieosiągalne."

Trzeci sposób to wykorzystanie dojrzałych ale nie rozlatujących się jeszcze kolb pałki wodnej , wystarczy podpalić koniec oraz rozdmuchać , później jeśli kolby są suche będą się żarzyć samoistnie, jeśli będą zawilgotniałe , trzeba będzie od czasu do czasu podmuchać. Aby tak utrzymać żar przez kilka godzin będzie potrzebne kilka kolb , jedna żarzy się około godziny. Gdy kolby są bardzo przesuszone można je skropić wodą aby za szybko się nie spalały.

Czwarty sposobem jest wykorzystanie tuby z kory bądź wyschniętej łodygi Barszczu Sosnowskiego która jest w środku pusta ( łodyga musi być brązowa, w wypadku kiedy będzie zielona w kontakcie ze skórą spowoduje oparzenia) do takiej tuby ładujemy taki sam materiał jak do komety i dmuchamy w celu utrzymania żaru. Tubę z kory należy oczywiście przewiązać co kilka centymetrów, aby się nie rozlatywała. Łodyga barszczu od wewnątrz na ściankach posiada cienką warstwę „gąbki” która fajnie się żarzy. Moim zdaniem, w tej metodzie najlepiej zmieszać wszystkie dostępne rodzaje paliwa, wtedy trzeba się najmniej nadmuchać aby utrzymać żar.

Olejek dziurawcowy

2010-09-03T21:30:00.002+02:00

Olejek robimy z kwiatów dziurawca, termin zbioru: czerwiec-wrzesień.
Do słoja wsypujemy kwiaty, nie ściskamy ich , zalewamy dowolnym olejem np. słonecznikowych, tak aby całkowicie zakryć kwiaty. Odstawiamy na 3-4 tygodnie w ciepłe miejsce, najlepiej gdy dochodzą promienie słoneczne. Olej po tym czasie powinien zmienić barwę na czerwoną. Przesączamy kwiaty przez ścierkę i wyciskamy je. W oleju nie mogą zostać kwiaty.Przechowujemy w ciemnym miejscu.
olejek stosujemy na:
- Rany, oparzenia, owrzodzenia ( też żylakowe), odmrożenia. Smarujemy miejsca zmienione chorobowo.
- Reumatyzm, nerwobóle, bule pleców, skręcenia, stłuczenia, rwę kulszową. Wcieramy w bolące miejsca 1-3 razy dziennie. Kiedy objawy ustąpią, przez jakiś czas stosujemy jeden raz co dwa dni.
- Depresji. 2 razy dziennie po łyżeczce, zauważalne działanie po 3-4 tygodniach stosowania.
- Wrzody trawienne i zapalenia żołądkowe. 1-3 łyżeczki dziennie
Dziurawiec uczula na światło, więc nie należy zbyt długo przebywać na słońcu.

Torba ze stelażem

2010-08-29T19:56:00.001+02:00

Niejednokrotnie wracając do domu z wędrówki, chciało się nazbierać grzybów. I zbierałem, do toreb, reklamówek itp. Jednak jak docierałem do domu, to grzybki wyglądały jak wyciągnięte psu za gardła. W tym roku powiedziałem stop zmasakrowanym grzybom. Postanowiłem coś wymyślić aby grzyby dotarły w takim stanie, jak je zebrałem. Jednak koszyka nie będę brał na włóczęgę, więc posiedziałem, podumałem i wymyśliłem że będę zabierał materiałową torbę i w lesie dorobię stelaż do niej. Oto efekty:

Wygiąłem gałązkę w kształt „U”, aby pasowała do czoła torby. Związałem sznurkiem aby zachowała kształt Wyjąłem i zrobiłem to samo z drugą.

Dodałem po jednej poprzeczce.

Wsadziłem z powrotem do torby i odmierzyłem resztę poprzeczek. Wyjąłem, pozwiązywałem, wsadziłem . Pasowało jak ulał i co najważniejsze dało odpowiednią sztywność torbie.

Koło domu

2010-08-22T20:41:00.001+02:00

Miałem iść na weekend do lasu, jednak nic z tego nie wyszło. No nic to chociaż w niedziele gdzieś pójdę, tak sobie obmyślałem i tak się stało. Wziąłem mą wierną sukę i poszedłem na były poligon, spacerkiem od domu jakieś 25 minut. Nie wiedziałem dokładnie co będę tam robił, mogłem zwyczajnie pochodzić, teren jest na tyle duży, że na upartego zejście go wzdłuż i w szerz zajęłoby mi dobrych kilka godzin. Najpierw kiedy jeszcze było rano, chciałem nazbierać nostrzyka, co by mole w mej szafie nie zamieszkały. Po zbiorach pochodziłem jeszcze trochę i postanowiłem odpocząć.

Usiadłem pod samotną sosną, koło której były ślady ogniska i mnóstwo potłuczonych butelek, więc poćwiczyłem sobie wykonywanie grotów ze szkła. Jeszcze dużo nauki przede mną, ale coś groto podobnego powoli się wyłania. Jako narzędzia miałem tylko dwa kamienie.

Po zajęciach ze szklarstwa, czas na przechadzkę , doszedłem do zagajnika Wierzbowo-osikowego. Usiadłem odpocząć i coś przegryźć. Zastanowiłem się i stwierdziłem, że już dawno nie bawiłem się łukiem ogniowych, co by nie wyjść z wprawy, trza poćwiczyć.

Po tym przyszedł czas na kolejną przechadzkę, obżeranie się jeżynami, zbieranie wrotycza i powrót do domu.

Takie tereny są dlatego fajne, że występuje na nich wielkie bogactwo roślin, często rosną wierzby jakieś topole, czyli drewno świetne do nauki łuku ogniowego, czy wytwarzania kubeczków itp. Duża część moich umiejętności pochodzi właśnie z takich jedno dniowych wycieczek, na ten były poligon .Ludzie często niesłusznie myślą, że trzeba wybywać w dzikie ostępy lasów, a to jest nie prawdą. Przygoda często zaczyna się tuż za progiem domu . Poza tym nasze lasy sadzone od sznurka, są o wiele biedniejsze jeśli chodzi o bogactwo świata roślinnego, trzeba się sporo nachodzić, aby znaleźć tyle roślinek , które rosną na tym poligonie na kilku metrach kwadratowych. Mógłbym wyliczać w nieskończoność umiejętności których można nauczyć się na takich nieużytkach np. budowa szałasów(kupa trawy na pokrycie dachu), rozpalanie ognia różnymi technikami, "uczenie się" roślinek i ich właściwości, nauka tropienia, nauka pozyskiwania wody, wytwarzanie koszyków (np. z jeżyn) , pojemników z kory, tworzenie miseczek, kubeczków, oraz wieeeeelllleee innych. rzeczy.

Pojemniki z kory

2010-08-21T15:51:00.002+02:00

Z wielu rodzai kory można zrobić taki pojemnik (wierzbowej , osikowej, jesionowej, itd), ja wykorzystałem korę osiki Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że drzewo po ściągnięciu dużego kawałka kory uschnie, więc starajmy się szanować przyrodę i wyszukiwać materiał tak aby nie robić jej szkody. Czyli pozyskiwać ze świeżych wiatrołomów, albo miejsc gdzie będą wycinane drzewa. Nacinamy na około korę na drzewie i przy pomocy drewnianej szpatułki powoli równomiernie ściągamy . Robimy to w okresie kiedy w drzewie krążą soki. W innym wypadku, ściągniecie płatów kory jest bardzo trudne, lub wręcz nie możliwe.

Po ściągnięciu rozpościeramy korę na płask.Zaznaczmy środek, tak na długości jak i na szerokości. Wystarczy do tego kawałek sznurka, rozkładamy sznurek na całości kory, składamy na pół i mamy środek. Teraz wydrapujemy od zewnętrznej strony kory elipsę, uważając aby nie zrobić dziury w korze, zadrapanie nie powinno być większe niż połowa jej grubości.

Zaginamy korę, tak aby wydrapana elipsa tworzyła dno. Zszywamy boki na krzyż ( tak jak się sznuruje buty). Ja zrobiłem to łykiem lipowym.

Teraz pozostało nam już tylko dodać obręcz z rozpołowionej gałązki, którą przyszywamy „na okrętkę” bez znaczenia jest czy damy ją od środka, czy od zewnątrz.

Taki pojemnik nie będzie sam stał, ponieważ dno wygnie się do góry. Można zrobić dno w nieco inny sposób mianowicie wydrapujemy zamiast elipsy na środku dwie proste linie i nacinamy je z obu stron na kilka centymetrów.

Składamy pojemnik tak aby nacięte odcinki znajdowały się w środku i zszywamy, tym razem szyłem normalnie a nie na krzyż i też się trzyma.

Ten pojemnik ma prostokątne dno i „sam stoi”.

Podrasowane zapałki

2010-07-29T21:20:00.000+02:00

Zdarzało mi się szczególnie na początku mojej przygody z puszczaństwem, że miałem problem z rozpaleniem ognia w wilgotnych warunkach zwykłymi zapałkami, potrafiłem ich zmarnować sporo zanim osiągnąłem sukces, wtedy właśnie nauczyłem się robić podrasowane zapałki. Teraz nie mam już takiego problemu, pomimo tego i tak je zrobiłem. Dzięki temu, mogę sobie pozwolić na drobne nie dociągnięcia w przygotowaniu rozpałki. Ma to swoje dobre strony, kiedy naturalnej rozpałki jak na lekarstwo, a tą, którą mam w plecaku chcę zachować na gorsze warunki. Podrasowane zapałki palą się o wiele dłużej niż zwykłe do tego nie gasną tak łatwo jak normalne zapałki i mają o wiele większy płomień. Wykonanie ich jest banalnie proste, potrzebować będziemy watę, świeczkę, nie potrzebną puszkę i garnek z wodą. Można jeszcze przygotować szczypczyki lub kombinerki. Zaczynamy od skruszenia świeczki do puszki. Wstawiamy garnek na gaz i do garnka z wodą wkładamy puszkę, abyświeczka się rozpuściła. W żadnym wypadku nie rozpuszczamy świeczki bezpośrednio podgrzewając puszkę na gazie, może to spowodować strzelanie rozgrzanej parafiny i w następstwie oparzenia.

W czasie kiedy parafina rozpuszcza się nawijamy watę na zapałki, robimy to tuż za główką, im więcej nawiniemy tym zapałka będzie dłużej się palić, trzeba zostawić kawałem miejsca do trzymania, aby palców sobie nie poparzyć.

Kiedy już mamy rozpuszczoną świeczkę i przygotowane zapałki, zanurzany je i odczekujemy chwilę aż cała wata przesiąknie. Teraz właśnie przydadzą się nam szczypce czy kombinerki, aby nie poparzyć sobie rąk. Zostawiamy do przeschnięcia i gotowe. Oprócz wyżej wymienionych zalet stają się też wodoodporne. Warto robić je z zapałek, które opalają się od każdej szorstkiej powierzchni, można takie kupić pod nazwą” zapałki cowboy”, wtedy znika problem troszczenia się od draskę. Przed odpaleniem należy zdrapać nadmiar parafiny z główki.

Orientacja według słupków oddziałowych

2010-07-25T10:13:00.000+02:00

W gazecie Lubuskiej pojawia się dodatek, w którym są mapki województwa Lubuskiego, na odwrocie można znaleźć dość ciekawą rzecz.

Puszcza Notecka 3-4.7.2010

2010-07-05T19:16:00.000+02:00

Na weekend odwiedziłem Puszczę Notecką, głownie by pochodzić i popływać. Cel został osiągnięty.

http://picasaweb.google.com/dab00825/PuszczaNotecka347010#

Orzechówka

2010-07-01T20:42:00.001+02:00

Najwyższy czas na rozpoczęcie wyrobu tej świetnej nalewki, która jest doskonałym lekarstwem na kłopoty żołądkowe. Robi się ją pod koniec czerwca lub na początku lipca, kiedy orzechy włoskie są jeszcze nie dojrzałe. Składniki:
10-15 całych orzechów włoskich
0,5l spirytusu
0,4l wody mineralnej niegazowanej
kilka łyżek cukru
Całe zielone orzechy kroimy na plastry, zalewamy spirytusem i wodą w szklanym naczyniu(słoik). Odstawiamy na miesiąc. Po tym czasie zlewamy przez gazę nalew, do orzechów dodajemy cukier i odstawiamy na dwa tygodnie,co jakiś czas wstrząsamy, aby cukier się rozpuścił.Następnie syrop odcedzamy i filtrujemy przez gazę.Dodajemy go do nalewu.Odstawiamy na 6 miesięcy, .Warto używać gumowych rękawiczek przy krojeniu orzechów, bo sok ciężko domyć.

Dłuższy spacer

2010-06-30T19:47:00.001+02:00

W niedzielę odwiedziłem urokliwe miejsce, w którym dawno nie byłem. Celem było pochodzenie po lesie, jednak aby nie zmarnować okazji zebrałem żywicę i korę brzozową.

haczyk

2010-06-13T20:43:00.000+02:00

Oglądając kiedyś program Mearsa, spodobał mi się haczyk jaki wykonał, więc zrobiłem sobie taki, materiały na niego inne niż te z których Mears wykonywał. Robione dla zabawy, ponieważ nie mogę zbytnio sobie wyobrazić, co w Polsce mógłbym na niego złapać.

Koszyki z kory.

2010-06-06T21:10:00.000+02:00

W czwartek i dziś trochę się pobawiłem korą topoli osiki, oto rezultaty:

Ostatnie "robótki"

2010-05-31T13:51:00.000+02:00

Ostatnio wykonałem kilka rzeczy, pierwsza z nich to koszyk, który zrobiłem z dzikiego ligustru i jeżyn.

Przerobiłem też tani toporek, który kupiłem w markecie budowlanym za jakieś 20 zł.

wykonałem prowizoryczną pochwę z kory lipy

Zrobiłem też łyżkę i mały kubek z kory topoli

]

WARSZTATY TECHNIK PRZETRWANIA 2010

2010-05-06T15:26:00.000+02:00

Warsztaty odbyły się w długi majowy weekend we wsi Chomino w zachodniopomorskim.Tuż przy rzece Wołcza. W sumie było nas razem 21 osób,więc całkiem spora grupa ludzi.
Pogoda dopisała należycie,mimo iż prognozy nie były optymistyczne:)
Kilka metrów od nurtu rzeczki,stoi nasza wiata,kryta trzciną i suchą trawą.
W piątkowy wieczór,zaczęli się zjeżdżać uczestnicy.Chłopaki z harcerskiej drużyny UFO,łagodzili obyczaje muzyką:)

Do późnego wieczora przybywali ludzie z całej Polski.Rozmowy przy ognisku,trwały długo w noc...Następnego dnia rano,śniadanko i kawa:)

Warsztaty zaczęliśmy od podstaw.Czyli zasady posługiwania się toporkiem i nożem oraz omówiliśmy przydatność jednych i drugich.Okazuje się to,nie być wcale takie proste i oczywiste...

Następnie zajęliśmy się technikami ogniowymi.Od prawidłowego używania zapałek- po krzesiwo kowalskie,współczesne i metody tarcia drew.Do tego omówiliśmy podstawowe i mniej klasyczne hubki i podpałki.Ten dział budził bardzo duże zainteresowanie i zaciekawienie.Po kilku próbach okazało się,że nie taki diabeł straszny i każdy jest w stanie wykrzesać ogień choćby kawałkiem pilnika i krzemieniem:)Rozdmuchanie tlącego się zarzewia i zamienienie go w ogień,zawsze powodowało uśmiech i zadowolenie:)

Kamila próbuje swoich sił z ręcznym świdrem i błyskoporkiem podkorowym:) Nie jest to takie trudne ale udało się tylko Antkowi:)

Irek też w końcu stał się władcą ognia.

Do łuku ogniowego użyliśmy wszędobylskiej wierzby.Była trochę wilgotna ale się udało:)

W sobotę,odwiedził nas Jacek Peczeniuk (Tanto)

Następnie rozdzieliliśmy się.Część ekipy poszła z Marcinem zbierać hubiaka pospolitego na hubkę a część ze mną,pozbierać młodych pędów pałki...

Przerwa na posiłek i dalej do zajęć:)

Na najbliższych łąkach,miedzach i w lesie nazbieraliśmy mnóstwo roślin jadalnych na wieczorną zupę:)Dziewczyny przygotowały podkład:)

Magiczna zupa rośnie w siłę:)Adam dokładnie miesza i dodaje składniki:)Dla wegetarian była wersja zielona a dla reszty wkładka w postaci gotowanych ryb:)

Kolejka po kolację:)

Następnego dnia na pobliskim polu,nazbieraliśmy kamieni i obłożyliśmy nimi dół ziemny.Później rozpalamy na nich ognisko.Gdy kamienie nagrzały się wystarczająco,wyłożyliśmy go świeżą trawą i na to poukładaliśmy smakołyki.Następnie druga warstwa trawy,izolacja i przykrycie ziemią.Taki kopczyk zostawiamy na kilka godzin.

Wieczorem mieliśmy nie lada wyżerkę:))

Można było zrobić własnoręcznie sznurki i linki z łyka,konstruować kosze,tworzyć prymitywny sprzęt wędkarski(haczyki,linki...)postrzelać z łuku i wiele,wiele innych rzeczy...

Sławek(i nie tylko) ugotował wodę na herbatę w tubie z kory wierzby:)

Wieczorem rozpaliliśmy pokazowe ognisko syberyjskie "Nodia".Powstało z metrowego,rozłupanego bala jesionowego.Żarzyło się praktycznie całą noc,mimo iż w nocy padał deszcz!

Specjalne podziękowania dla Przemka Kledzika (i psa Bazyla) za udostępnienie zdjęć oraz dla wszystkich,którzy pomagali bardzo aktywnie.Bez Was ta impreza nie była by taka sama:)Mam nadzieję,że jeszcze się spotkamy.

Prosty koszyk

2010-05-05T18:38:00.002+02:00

Do wykonania tego koszyka będzie nam potrzebny w zasadzie tylko nóż. Materiał może być przeróżny, zasada jest taka: na koszyk nadaje się wszystko, co można owinąć wokół nadgarstka. Mogą to być materiały takie jak: wiklina, pierwszoroczne gałązki przeróżnych drzew, korzenie sosny, jeżyny itd.

Zaczynamy od związania szkieletu kilka centymetrów przed końcem z grubszej strony gałązek.

Szkielet powinien się składać z 7 albo więcej gałązek. Gdy zwiążemy końce rozszerzamy gałązki, aby utworzyć coś w stylu stożka. Można pomóc sobie wkładając w środek zaostrzony kij lub butelkę odwróconą do góry dnem. Zaczynamy wyplatanie ścianek cienkimi gałązkami tak jak pokazuje grafika poniżej.

Jeżeli skończy nam się gałązka, wplatamy kolejną (jeśli zakańczamy grubszą stroną gałązki to następna nachodząca musi byc nakładana od strony cienkiej) ze 2 pręty szkieletu wcześniej. Zakańczamy wsuwając pręt szkieletu A w miejsce B, pręt B w miejsce C itd. mocno je zaciągając.

Można dowiązać dowolną rączkę. Na zdjęciu poniżej jest rączka zrobiona z dwóch prętów stelaża dodatkowo owiniętych gałązkami. Koszki z góry wykonane zostały przez uczestników majowych warsztatów.

Okulary szczelinowe

2010-02-13T15:40:00.001+01:00

W zimie bardzo ważna jest ochrona oczu, szczególnie gdy chodzimy po otwartych ośnieżonych i nasłonecznionych przestrzeniach, nie posiadanie okularów przeciw słonecznych z odpowiednim filtrem może się skończyć śnieżną ślepotą. Może się też zdarzyć tak, że zapomnimy bądź zgubimy okulary przeciw słoneczne, wtedy trzeba będzie wykonać okulary szczelinowe. Ilość materiałów z których może je zrobić jest niezliczona np. taśma od pasa biodrowego, pasek od spodni, karimata, karton itd. Ja wykonałem z kory brzozowej. Zaczynamy od wycięcia na nos,po tym odmierzamy odległość od nosa do początku oka, przeważnie jest to szerokość palca wskazującego, wycinamy szczeliny, które nie powinny być szersze niż 4mm, pozostaje zrobienie otworów na sznurek (przy robieniu w brzozowej korze trzeba bardzo uważać i nie dociskać nożna, ponieważ kora może nam pęknąć na długim odcinku) i gotowe. Moje okulary mają 19cm długości i 4cm szerokości

Poniżej zdjęcie okularów, których Innuici używają od wieków, wykonanych z rogu i ścięgien karibu.Zdjęcie z Wikipedii oraz ze strony Muzeum Sportu i turystyki w Karpaczu

Awaryjne rakiety śnieżne

2010-02-02T22:14:00.003+01:00

Zrobiłem i przetestowałem dwa typy rakiet śnieżnych. Do zrobienia pierwszego rodzaju rakiet będziemy potrzebowali 10-12 kijów długości swojego wzrostu, im cieńsze tym lepiej, ale też bez przesady (około grubości wskazującego palca). Do tego 6-10patyków długich na 25-30cm oraz porządny zapas sznurka.

Bierzemy pierwsze 5-6 kijów i okorowujemy (wtedy lepiej trzymają się wiązania) układamy cieńszymi końcami do przodu i związujemy(A). Teraz trzeba ustalić środek ciężkości musi się on znajdować z tyłu aby najpierw podnosił się przód rakiety, czyli początek patyków poprzecznych(B) musi być w takim miejscu aby po ustawieniu na krawędzi dłoni tył opadał. Rozstaw pierwszych 2-3 patyków powinien być równy naszej stopie od początków palców do początku śródstopia, kolejny jeden albo dwa(C) powinny być ustawione na środku naszej pięty. Kilka centymetrów przed końcem przewiązuje patyki(D) aby się zbytnio nie rozchodziły.

Do stopy musimy mocno przywiązać rakietę tak jak pokazują zdjęcia poniżej. Takie rakiety wymagają trochę pracy i jest sens je robić kiedy mamy sporo marszu przed sobą.

Jeżeli mamy do przejścia nie duży odcinek lub nie mamy sznurka, lepiej zaoszczędzić czas i wykonać drugi typ rakiet awaryjnych, robi się je w dosłownie kilka minut, jest to kilka gałązek związanych z przodu, w moim wypadku to żarnowiec, który sprawdza się średnio, dlatego że jest zbyt wiotki jednak lepsze to niż marsz bez rakiet.Czerwoną linią zaznaczyłem gdzie związałem razem. W takich rakietach trzeba wyczuć w którym miejscu najlepiej przywiązać rakietę do nogi, aby ciężar rozkładał się równolegle, jeśli przywiążemy zbyt z przodu tylnia część będzie się podwijać i będziemy za bardzo zapadać się w śnieg.Lepiej sprawdziłyby się sztywniejsze gałęzie np. świerka. Rakiety opłaca się zakładać jeśli śniegu jest po kolana albo więcej, jak jest mniej to można sprawnie maszerować bez nich.

Hubka z błyskoporka podkorowego (Inonotus obliquus)

2010-01-05T13:21:00.002+01:00

Błyskoporka podkorowego można znaleźć przeważnie na żywych brzozach, wygląda trochę jak spalony kawałek drzewa. Zdybi powiedział, że w tym wypadku natura sama podpowiada, do czego można go wykorzystać.Wystarczy wysuszyć tego grzyba, pomarańczowe wnętrze z łatwością łapie iskrę od tradycyjnego krzesiwa, jest dość kruche, więc nie wyjdą nam ładne plasterki, ja pokruszyłem na mniejsze kawałki.

Rozpałka ze świeczki

2009-12-07T17:32:00.002+01:00

Traperzy i zawodowi myśliwi, mimo że rozpalenie ognia mieli doprowadzone do perfekcji w każdych warunkach pogodowych, w plecaku nosili rozpałkę przygotowaną wcześniej, często były to smolne szczapki. Ja chciałbym zaproponować coś innego, prostego do wykonania i wodoodpornego. Wykonałem to w dwóch wariantach. Pierwszy jest to kawałek tkaniny bawełnianej o bokach około 20cm złożony w kostkę i przewiązany sznurkiem też z bawełny. Jak widać na zdjęciu powyżej zostawione są małe „ogonki” ze sznurka, które się podpala. Jeżeli rozkręcimy te "ogonki" na drobne niteczki i do tego rozetrzemy je lekko w dłoniach damy radę odpalić nawet współczesnym krzesiwem kluczykowym, nie jest to tak łatwe jak odpalanie puchu roślinnego, ale można odpalić. Taką kostkę moczymy w roztopionej świeczce lub wosku pszczelim i czekamy aż cała przesiąknie. Wyjmujemy i odciskamy nadmiar cieczy. Zostawiamy do wyschnięcia. Świeczkę rozpuszczamy w łaźni wodnej, czyli pierw do garnka wlewamy wodę, potem wkładamy do tej wody pojemnik z pokruszoną świeczką. Nie rozpuszczamy bezpośrednio na ogniu, bo jak za mocno się podgrzeje może zacząć pryskać, mi tak kiedyś prysło do oka brakowało kilka milimetrów. Taka kostka pali się około 10minut dość sporym płomieniem, któremu wiatr niestraszny.Nadaje się idealnie do rozpalenia ogniska w deszczowy dzień. Druga mniejsza wersja jest zrobiona z płatka kosmetycznego bawełnianego, może być też zwykła wata. Robimy w ten sam sposób, co większą wersje, tylko przewiązana niezbyt mocną nitką, bez pozostawionych ogonków. Rozwijamy i rozszczepiamy wzdłuż aby powstały drobne „włoski” wtedy odpala się świetnie od krzesiwa kluczykowego, płonie około 3 minut.

Podzielić zapałkę

2009-12-02T16:24:00.004+01:00

Może się tak zdarzyć, że zostanie nam ostatnia zapałka, ognisko trzeba rozpalić a do najbliższej wioski daleko. Więc trzeba jak najlepiej wykorzystać tą ostatnią zapałkę, najlepiej podzielić ją na dwie części. Wystarczy wbić nóż tuż za łebkiem idealnie na środku.

Aby taka połówka nie złamała nam się podczas odpalania (szczególnie jak mamy zgrabiałe dłonie) opalamy tak jak pokazuje zdjęcie poniżej, po przeciągnięciu po drasce szybko cofamy palec z łebka zapałki, aby się nie poparzyć, najpierw radzę to przećwiczyć izolując czymś palec od ognia

Osłona ostrza toporka z plastiku

2009-11-01T16:57:00.004+01:00

Większość toporków sprzedawana jest bez pokrowców na ostrze, więc trzeba sobie coś samemu zorganizować. Można uszyć piękny skórzany pokrowiec, ale do tego jest potrzebna odpowiednia skóra. Mamy szczęście, jeżeli znajdziemy ją w domu. Jeżeli nie to trzeba albo załatwić albo kupić, a to wymaga czasu i często pieniędzy( a jak to z pieniędzmi nie zawsze są, szczególnie, jeżeli jedynymi dochodami jest kieszonkowe).Wyjazd się zbliża, a z nim wizja owijania toporka szmatami. Więc proponuje wykonanie osłony z plastiku. Jest ona bardzo praktyczna, dla osób, które stawiają na klimat ekwipunku pozostanie tylko zastępstwem do czasu zdobycia skórzanego pokrowca, a reszta będzie go pewnie używać przez długie lata. Wykonanie zajmuje bardzo mało czasu, mi zajęło mniej niż pół godziny. Jakiś plastik zawsze się znajdzie, w moim wypadku jest to kawałek rury pp.

Zacząłem od rozcięcia rurki wzdłuż, później zacząłem podgrzewać nad palnikiem kuchenki.

Gdy rurka stała się plastyczna, położyłem ją na desce do krojenia i uformowałem na ostrzu( oczywiście w grubych rękawiczkach), docisnąłem przez parokrotnie złożony ręcznik, poczekałem aż trochę przestygnie i wyciągnąłem ostrze toporka.

Nie czekałem aż całkowicie wystygnie, ponieważ ostrze jest rozszerzone na końcu i był by problem z wyciągnieciem, a tak powstało małe pękniecie, które przy nakładaniu się rozszerza, kiedy nałoży się do końca zwęża się i osłona siedzi jak przyklejona.

Odciąłem zbędne kawałki i trochę oszlifowałem.

Rurka pp, którą wykorzystałem, jest stworzona do instalacji wodnych zgrzewanych, więc nie ma problemu ze stopieniem razem końcówek, nie wiem ja zachowa się inny rodzaj plastiku, na pewno uformuje się tak samo, tylko mogą nie zgrzać się końcówki i trzeba będzie użyć nitów do ich złączenia.

Noclegi zimowe i urządzanie obozowiska według Włodzimierza Korsaka

2009-10-20T20:16:00.003+02:00

Przeglądając książkę pt"Rok Myśliwego" Włodzimierza Korsaka, natknąłem się ciekawe teksty warte zamieszczenia.

Noclegi zimowe

rawdziwy myśliwy powinien być przygotowany na różne ewentualności i niewygody w czasie swych myśliwskich wycieczek. Zdarza się nieraz konieczność nocowania w lesie, nie zważając na pogodę i porę roku. Od późnej wiosny do wczesnej jesieni noclegi takie są nieraz bardzo miłe i uprawiane bywają przez amatorów nawet bez naglącej konieczności; później jednak, a zwłaszcza w zimie, rzecz się inaczej przedstawia: chłód i długość nocy dają się dobrze we znaki nieprzywykłemu do niewygód nowicjuszowi.
            Najuciążliwsze jednak noclegi bywają w zimie podczas śniegów; chcę też tu dać parę wskazówek, któreby pomogły do urządzenia się jak najwygodniej i przetrwania długich nocnych godzin. Rzecz prosta, że o ile się jest dostatecznie zaopatrzonym w futra, zwłaszcza dwustronne "dachy", to spać można doskonale nawet wprost na śniegu; chcę tu tu jednak przewidzieć przypadek, że myśliwy, którego noc zaskoczyła w lesie, ma na sobie zwykłą odzież do chodzenia, a więc w najlepszym razie kożuch do kolan i ciepły switer pod nim.
            Na to, by noc zimową jako tako spędzić, należy zabrać się do urządzenia noclegu zawczasu, przed zmrokiem jeszcze, a przedewszystkiem odpowiednie miejsce wybrać. Miejsce to powinno być zaciszne, to jest osłonięte od wiatru przez wzgórze albo gęstwiny leśne, i najlepiej, gdy przez nie jest zewsząd jaknajciaśniej otoczone. W pobliżu powinien znajdować się duży zapas opału, a więc suchego drzewa i zwałów, o które w dzikim lesie nigdy nie jest trudno. oczywiście, że obecność myśliwskiego toporka jest przy zimowych noclegach niezbędna, gdyż ilość potrzebnego materiału palnego jest bardzo znaczna i przygotować jej bez siekiery prawie niepodobna.
            Przedewszystkiem rozkłada się jaknajwieksze ognisko w oczyszczonem ze śniegu miejscu, gdzie się zamierza kłaść na noc, i pożądanem jest by to ognisko zajmowało taka przestrzeń , jakiej potrzeba dla ulokowania się do snu obecnych ludzi. Stopi ono resztę śniegu na tej przestrzeni, wygrzeje ziemię i zapewni na całą noc ciepło od dołu. Przez czas palenia się wielkiego ogniska myśliwi przygotowują jedno lub dwa ogniska boczne. Jako takie są bez kwestji najpraktyczniejsze, używane przez syberyjskich myśliwych tak zwane "nodje" (patrz rys. 108), które mają tę zaletę, że raz zapalone, palą się równomiernie przez długi szereg godzin. "Nodję" robi się w następujący sposób:

przygotowuje się dwie grube kłody z suchego albo smolnego, świeżego świerkowego drzewa i kłody te umieszcza się jedna na drugiej w jednym kierunku, zaś pomiędzy nie zakłada się chrust, służący do podpalenia. By górna kłoda z dolnej nie spadała, wbija się na obu końcach po dwa kołki, utrzymujące kłody w jednakowej pozycji. Po zapaleniu chrustu kłody zaczynają się palić od wewnątrz i tworzący się między niemi przeciąg podtrzymuje płomień i reguluje go. O ile materiału wystarcza, najlepiej przygotować dwie takie nodje po dwuch stronach dużego ogniska.
Na posłanie przygotowuje się dużą ilość gałęzi świerkowych albo - w razie braku ich - sosnowych. Gdy duże ognisko zupełnie wygaśnie i zostanie tylko popiół (bez tlejących węgli), pokrywa się całą przestrzeń łapkami lub kiściami świerkowymi na stopę grubo; na tym pokładzie lokują się myśliwi najbliżej siebie.

Jeżeli nodia jest jedna, to trzeba się kłaść nogami ku niej, głowami w przeciwną stronę; jeżeli dwie to bokami ku nodjom (rys.109). Poleca się kożuch lub w ogóle zwierzchnie odzienie zdjąć i nakryć się niem, a nie spać w nałożonem na rękawy i zapiętem, gdyż w pierwszym razie zachowuje się o wiele większą ilość ciepła przy sobie.
Wielkie znaczenie dla zachowania ciepła ma też obfity posiłek, zwłaszcza duża ilość tłuszczów, które przy trawieniu wytwarzają największą ilość cieplika. Nogi należy trzymać w cieple, jaknajbliżej ognia i o ile możności jaknajlepiej okryte. Ważne też jest, by myśliwy nie potrzebował w nocy wstawać i wypuszczać nagromadzonego wokół siebie pod odzieżą ciepła, co możliwem jest, gdyż dobrze ułożona i zapalona nodja świerkowa powinna palić się przez całą noc bez potrzeby poprawiania. *
Przy zachowaniu tych prawideł, a głównie przy jakiej takiej praktyce noclegowej, można zupełnie znośnie nocować w lesie na śniegu, nawet przy mrozach poniżej 20 stopni R.

*) Nodja z innego niż świerkowe drzewa nie pali się nigdy równo i przez to spala się prędzej.

Urządzanie obozowiska

ierwszym warunkiem wygodnego obozowiska jest blizka obecność wody i dostatecznej ilości opału. W miejscowościach dalej od siedzib ludzkich położonych, czerpać można wodę ze wszystkich zbiorników, gdyż nie zanieczyszczona przez odpadki mieszkaniowe jest przeważnie wolna od zbytniej ilości szkodliwych mikrobów. Szczególnie na wiosnę woda za stopniałych śniegów jest dobra do picia nawet w stanie surowym, jak również źródlana we wszystkich porach roku. Jeżeli się czerpie wodę z dołków we mchu, gatunku "sphagnum" (torfowce), to bywa ona gorzka, jednak na herbatę przeważnie zdatna. Opał jest konieczny dla ogniska, które jest przyjacielem mysliwego i dusza obozowiska, dając ciepło, a w nocy i światło, dozwalając zażywać ciepłej strawy i ogrzać zziębnięte członki kubkiem gorącej herbaty. Na opał zdatne jest jest wszelkie drzewo suche, byle nie zgniłe i nie zmurszałe. Rozpalenie ogniska w piękną, suchą pogodę nie przedstawia żadnej trudności, natomiast w razie słoty lub po obfitej rosie trudnem nieraz bywa. Dla rozpalania używa się tak zwanej "podpałki" czyli materiału łatwopalnego nawet w stanie wilgoci. Najlepsza podpałką bez kwestji jest kora brzozowa, zdarta z suchych pni albo w ostateczności nawet ze świeżych; następnie cienkie, suche gałązki świerkowe, których nie brak na dolnych suchych gałęziach. Gdy naturalnej podpałki niema, przygotowuje się sztuczną z kawałka suchego drewna, które się struga nożem na cieniutkie, skręcające się spiralne wiórki. Z możliwie jak najlepszej podpałki urządza się mały stosik i zapala, chroniąc od wiatru, potym dokłada się potrosze grubszych gałązek i trzasek, a gdy te się dobrze rozpalą, kładzie się na wierzch drzewo coraz grubsze.
            Gdy jest ciepło, to niema oczywiście potrzeby podtrzymywać ogień przez całą noc i wówczas opału potrzeba tylko tyle, by wystarczyło na zgotowanie posiłku lub herbaty, a także rozświetlenia mroków nocnych podczas jedzenia i przygotowań obozowych. Wodę zagotowuje się w następujący sposób: wycina się dwie tyczki wysokości około metra lub mniej, z widełkami na jednym końcu, podczas gdy drugi się zaostrza, by móc łatwo wbić w ziemię. Wetknąwszy tyczki po dwuch stronach ognia, kładzie się na nie poziomą tykę ( koniecznie ze świeżego drzewa, by nie zajęła się od ognia ), na której wiesza się imbryk, tak, by ogień go obejmował. Dotykając poziomej tyki ręką, łatwo sprawdzić, czy woda się gotuje, po specjalnem drżeniu, które jej nadaje dygoczący od wrzątku imbryk.
            Urządzając posłanie, główna uwagę zwrócić potrzeba na to, by się ono znajdowało w miejscu możliwie suchem, zatym na pewnej wyniosłości, a nie w zagłębieniu, gdzie od blizkiej, zaskórnej wody łatwo o wilgoć. Najlepszem posłaniem, jak to wskazałem w rozdziale o zimowych noclegach, są zawsze bez kwestji łapki świerkowe, układane jedne na drugich, wpoprzek, grubymi końcami na zewnątrz, zaś igliwiem do środka posłania. Dają one leże coprawda twarde, ale suche i wolne od robactwa. Gdzie świerków niema, użyć można gałęzi sosnowych, gorzej się jednak układają, nie będąc tak płaskie. Następnie paproć może też być z powodzeniem użyta na wymoszczenie legowiska. Letnie noclegi bywają bardzo wygodne w sąsiedztwie stogów siana, na którem strudzony myśliwy śpi jak na najlepszem łóżku.
           Gdy się obozuje pod gołem niebem na wiosnę lub jesienią, gdy noce chłodne

bywają, a nie ma dość ciepłego odzienia, należy ogień przez noc całą podtrzymywać i wówczas bardzo na miejscu będzie urządzenie syberyjskiej nodji (patrz rozdział XLI). Jeżeli się nocuje w pojedynkę i nie ma nodji, to spanie w nocy jest wątpliwe, gdyż podtrzymywanie ognia ciągłej potrzebuje uwagi i może być mowa jedynie o lekkiem drzemaniu. We dwuch zato najlepiej podzielić noc tak, by przez pierwszą połowę doglądał ognia jeden, a przez drugą drugi, albo - a czasie krótkich nocy wiosennych na polowaniach tokowych - mieć noce kolejno. w ogóle dla myśliwych noc jest przeważnie krótka, gdyż jak wziąć pod uwagę, że najlepszą porą do polowań są zmierzch wieczorny i świt poranny, to od kwietnia do września zupełnych ciemności będzie 2-6 godzin, od których Rys.123. Toporek kombinowany odtrącić jeszcze czas przyrządzania wieczornego posiłku. Zwykle zato odpocząć można w południe od 11 do 4-tej, a nawet 5-tej godziny i iść na wieczorny łów świeżym i wypoczętym, z bystrem okiem i pewną ręką.
Przy obozowaniu wielkie usługi oddaje toporek myśliwski, który może być naturalnie rozmaitego kształtu, ważne tylko jest, by nie był zbyt duży i ciężki, i by futerał

był tak urządzony, aby noszenie go było jaknajwygodniejsze. Praktyczne są tak zwane toporki kombinowane,

oddające zwłaszcza na długich wycieczkach nieocenione usługi. Mają one za pierwowzór uniwersalny instrument amerykański, złożony z młoteczka, obcęgów, odkręcacza i zębów do gwoździ, są jednak naturalnie znacznie większych rozmiarów. Obok załączony rysunek przedstawia dokładnie taki toporek, 4 razy zmniejszony, w stanie złożonym, gotowym do noszenia i rąbania (rys.123), i odkręconym dla użytku, jak obcęgi itd. (rys.124). w jednej części obcęgów ma on, jak widzimy, ostrze siekiery, a u dołu odkręcacz do śrub, w drugiej zaś na przemian wkręcany młotek i kilofek górski, a w dole żeby do gwoździ; rączki obu części są wewnątrz puste i tam mieć można mały zapasik gwoździ, śrubek i drutu. Rys.124. Toporek kombinowany

Obie rączki, złożone, wchodzą w rodzaj futerału, zaśrubowanego u góry pod obcęgami, a pokrytego z wierzchu, w miejscu ujęcia ręką, mocną skórą. toporków takich w handlu niestety nie ma i robić je trzeba na obstalunek: całe z dobrej stali, długość od ostrza do młotka powinna wynosić 16-20 cm., zaś długość od obcęgów do końca rączki 28-32 cm.
Na mniejsze wycieczki, zwłaszcza w ciepłej porze roku, wystarcza w zupełności obecność dość dużego noża otwieranego, zaopatrzonego, oprócz mocnego i dobrze krającego ostrza, w piłkę do drzewa, za pomocą której grubsze drzewka z łatwością, a daleko prędzej niż nożem, ściąć można.

Przeróbka pochwy od Mory

2009-10-03T18:08:00.010+02:00

Jak doskonale wiadomo „Mory” są doskonałymi nożykami, których stosunek cena/jakość jest wręcz niesamowity. Jednak do pochwy można mieć małe zastrzeżenia, może nie tyle do samej pochwy, która trzyma nóż pewnie, ale do zaczepu do paska, który jest zrobiony tak, że przy siadaniu nóż wbija się w brzuch, a jeśli mamy plecak z pasem biodrowym to nie ma mowy o noszeniu noża na pasku. Postanowiłem to poprawić oraz zrobić mocowanie na krzesiwo. Potrzebne nam będą klej epoksydowy, dratwa, igła, kawałek dętki, papier ścierny oraz kawałem mocnej taśmy materiałowej np. od starego plecaka. Zaczynamy od usunięcia plastikowej szlufki na pasek oraz starcia wszystkich wzorów ( jeżeli takie są) . Wycinamy kawałek dętki, który ciasno będzie „siedział” po zszyciu na górnej części pochwy. Zszywamy go tak, aby powstała rurka (tak jak na zdjęciu poniżej).

Wsadzamy do środka jeden koniec taśmy, drugi idzie od zewnątrz i zszywamy je razem (pomiędzy dwoma końcami taśmy znajduje się dętka).Teraz robimy mocowanie na krzesiwko. Wycinamy z dętki pasek, którego szerokość jest nie większa niż długość pręta krzesiwka. Długość dobieramy taką ,aby ciasno „siedział” na dolnej części pochwy, zszywamy, aby powstała rurka. Przyklejamy teraz elementy do pochwy i gotowe.

Można jeszcze pooplatać sznurkiem tak jak na zdjęciach , wtedy powstanie nam zapas sznurka na „czarną godzinę” łatwego do rozwiązania

Maya Stick za darmo (smolne szczapki)

2009-09-14T18:48:00.008+02:00

Przeglądając kiedyś ofertę pewnego sklepu turystyczne nieźle się uśmiałem, zobaczyłem smolne błonki sprzedawane pod nazwą "Maya Sticks”, oraz ich opis, tworzący marketingową paplaninę, że niby pochodzą ze specjalnej sosny uprawianej na wyżynach Meksyku i Gwatemali. Drewno tego drzewa, składa się podobno w 80% procentach z żywicy. Może i tak jest, tylko po co takie coś kupować, jak można samemu pozyskać ją z korzeni naszej rodzimej sosny. A więc znajdujemy przewróconą sosnę albo jej pozostałości.

Odłamujemy kawałek korzenia, dzielimy na kawałki i zabieramy te najbardziej brązowe. Moczyłem takie kawałki jakieś dwie godziny w wodzie i dalej dało radę spokojnie je podpalić. Aby odpalić współczesnym krzesiwem kluczykowym wystarczy ustawić nóż prostopadle do szczapki i zeskrobać trochę wiórków, które bardzo łatwo odpalają się od krzesiwa.

Drugą możliwością pozyskania takich smolnych szczapek są odrosty od głównego pnia sosny , u nas są niekiedy odcinane podczas przecinek pielęgnacyjnych, nawet jeśli nie są odcięte to w dolnej części i tak jest sporo żywicy, jeśli nie są spróchniałe a tylko suche.

Same pieńki po ściętych dzrzewach oferują nam niezły materiał.

Trzeba jednak zdać sobie sprawę , ze nie wszystkie korzenie czy odrosty będą, żywiczne , jednak w sosnowym lesie łatwo znaleźć taka rozpałkę.

Hubka w rurce

2009-09-06T20:56:00.006+02:00

Jest to sposób który zobaczyłem pierwszy raz książce pt. "Camp-Lore and Woodcraft"( poniżej rycina z niej). Jak widać na zdjęciach wykonanie jest bajecznie proste. Ja zrobiłem rurkę z bzu czarnego, z którego wydłubałem gąbczaste wnętrze, dorobiłem korek i gotowe, za hubkę służy kawałem liny, materiału( bawełny) bądź, jak u mnie knot od pochodni ogrodowej. Knot jest spreparowany przez podpalenie i zgaszenie końcówki (jeszcze lepsze rezultaty osiągniemy, gdy wymoczymy go najpierw w wodzie z dodatkiem saletry, chociaż nie jest to konieczne). Rurki używamy, dlatego iż zwęglona część podczas transportu jest w środku i dlatego się nie wyciera, jak już rozdmuchamy ogień, cofamy knot do wnętrza rurki i zatykamy korkiem lub palcem( przez odcięcia tlenu gaśnie samoistnie). Wtedy zostaje więcej zwęglonego materiału niż byśmy gasili np. przez ściśnięcie pomiędzy palcami. Kiedy hubka złapie iskrę z krzemienia, przytykamy do rozpałki trzymając za rurkę i rozdmuchujemy, gdy nam to się uda cofamy knot do wnętrza i zatykamy korkiem.

Kaganek-lampka oliwna

2009-08-09T15:23:00.002+02:00

Jedną z najstarszych metod oświetlania jest lampka oliwna w Polsce zwana kagankiem, pierwotnie wykonywana z gliny, później metalu czy szkła. Za paliwo może służyć każdy tłuszcz czy to zwierzęcy czy rośliny oraz nowocześniejsze paliwa w stylu nafty czy olejku parafinowego. Chciałbym przedstawić sposób wykonania trzech lampek, pierwsza wykonana jest z drewna, druga z butelki szklanej, ostania z dwóch puszek.

Wyszukujemy odpowiedni kawałek drewna, nie może być żadnych pęknięć, aby olej nie wyciekał, robimy dziurę wypalając albo wydłubując.

Teraz wsadzamy dwa kamienie a pomiędzy nie knot( u mnie to kawałek hubki z hubiaka pospolitego), najlepiej na wcisk tylko tak, aby paliwo mogło swobodnie namaczać knot.

Wlewamy paliwo, jeżeli bierzemy z domu dobrze jest kupić olejek parafinowy lub coś na jego bazie, nie kopci tak jak olej roślinny czy tłuszcz zwierzęcy. Knota nie musimy namaczać z góry, jeżeli się przyjrzymy po nalaniu paliwa zobaczymy jak wędruje ono do góry po knocie.

Druga lampka jest zrobiona ze znalezionej butelki z metalową zakrętką, tutaj za knot służy sznurek skręcony z łyka lipowego Nie trzeba całej butelki wypełniać olejkiem można nalać część wody a reszty paliwa, zawsze wypłynie one na wierzch, jeżeli mamy długi knot i kawałek będzie w wodzie, nie ma się czym przejmować i tak będzie się palił.

Do zrobienia trzeciej lampki będziemy potrzebowali dwóch puszek, z pierwszej odcinamy górę a w drugiej wycinamy kształt ja na zdjęciu.

Wsadzamy pierwszą puszkę w drugą, w zawleczkę wsadzamy knot, tym razem jest to kawałek bawełnianej sznurówki, knot nie może być wykonany z materiałów syntetycznych. Dorabiamy uchwyt z drutu i gotowe. Ta konstrukcja ma przewagę nad poprzednimi, dlatego że ma zasłonę od wiatru, która służy jednocześnie jako odbłyśnik.

Ruszt „Rakieta”

2009-03-08T19:57:00.001+01:00

Wycinamy świeżą, giętka gałązkę w kształcie widełek.

Zaplatamy, aby utworzyć kształt rakiety.

Dodajemy poprzeczki (na zdjęciach widać, że raz poprzeczka idzie od góry, raz od dołu).

Jeżeli rączka jest zbyt giętka, można wzmocnić ją dodatkową gałązką.

Na takim ruszczcie można spokojnie upiec rybę, mięso lub inne produkty.